http://www.cavia.pun.pl Nowe ulepszone forum - gryzonie.org pl http://backend.userland.com/rss http://www.cavia.pun.pl/viewtopic.php?pid=22#p22 22@http://www.cavia.pun.pl Potrzebuję pomocy przy tworzeniu kilku stron www w różnych językach. Wszystkie strony związane z grą Scrabble lub krzyżówkami. Idealna praca dla studenta lub po godzinach. Zainteresowanych proszę o wiadomość na priw.

Crossword puzzle maker
Generator krzyżówek
Słownik do krzyżówek
Sztaba złota krzyżówka
Licznik znaków
Słownik Scrabble
Scrabble hilfe
Scrabble cheat
Scrabble triche
Tricher
Anagramme
https://aide-scrabble.fr/
Conta parole
Contador de palabras
Solutions mots croisés
Solutions mots fléchés
Generatore di parole
Word counter
Wordfeudsnyd
Wordfeud snyd]]> Poniedziałek 13 Maj Poniedziałek 13 Maj http://www.cavia.pun.pl/viewtopic.php?pid=21#p21 21@http://www.cavia.pun.pl https://megan.com.pl]]> Pištek 12 Maj Pištek 12 Maj http://www.cavia.pun.pl/viewtopic.php?pid=20#p20 20@http://www.cavia.pun.pl http://domowypupil.pl/
]]> Wtorek 11 Kwiecień Wtorek 11 Kwiecień http://www.cavia.pun.pl/viewtopic.php?pid=19#p19 19@http://www.cavia.pun.pl Œroda 22 Lipiec Œroda 22 Lipiec http://www.cavia.pun.pl/viewtopic.php?pid=18#p18 18@http://www.cavia.pun.pl
Mam półtora-rocznego chomika syryjskiego, samca. We wtorek rano gdy wyjełam go z klatki,
przewracał się na lewą stronę. Zauważyłam, że chyba kuleje na lewą tylną nóżkę. Gdy  wieczorem go wyjęłam bał się mnie strasznie, a jest to oswojony chomik.

Proszę o szybką odpowiedź!!!  ;(]]> Œroda 22 Lipiec Œroda 22 Lipiec http://www.cavia.pun.pl/viewtopic.php?pid=17#p17 17@http://www.cavia.pun.pl
nie wiem czy to dobre miejsce to zadania tego pytania ale zapytam. Mam problem ze szczurami - wiem, że są domowe gatunki itd. ale to są miejsce szkodniki... Poszukuję zatem dobrej firmy zajmującej się deratyzacją Kraków? Ktoś coś może polecić?

Z góry dziękuję za wszelkie odpowiedzi

ps. Lubię zwierzęta ale z tymi szczurami mam ogromny problem...]]> Wtorek 10 Czerwiec Wtorek 10 Czerwiec http://www.cavia.pun.pl/viewtopic.php?pid=16#p16 16@http://www.cavia.pun.pl Czwartek 2 Luty Czwartek 2 Luty http://www.cavia.pun.pl/viewtopic.php?pid=15#p15 15@http://www.cavia.pun.pl Czwartek 2 Luty Czwartek 2 Luty http://www.cavia.pun.pl/viewtopic.php?pid=14#p14 14@http://www.cavia.pun.pl Œroda 4 Maj Œroda 4 Maj http://www.cavia.pun.pl/viewtopic.php?pid=13#p13 13@http://www.cavia.pun.pl

Jeżeli Twoi rodzice za żadne skarby tego świata nie chcą Ci kupić małego pieska, to spróbuj namówić ich na kupno królika miniaturki !. Ten inteligentny, komunikatywny i mało kłopotliwy zwierzak, szybko stanie się przyjacielem wszystkich domowników i ukochanym towarzyszem zabaw. Zanim Kupisz Króliczka ... przed podjęciem decyzji o zakupie króliczka należy się upewnić, czy żaden z domowników nie jest uczulony na sierść zwierzątka. Domowy Zwierzyniec to ELEMENTARZ dla każdego początkującego opiekuna.



PAMIĘTAJ ZANIM KUPISZ KRÓLIKA KUP KSIĄŻKE I PRZECZYTAJ
lub przeglądnij uważnie kilka dobrych internetowych stron

NIE KUPUJ - PO CO?   ZOBACZ ONE CZEKAJĄ NA CIEBIE !!!



Osoby które nie miały kontaktu z królikami przed podjęciem decyzji o zakupie zadają sobie pytanie, jakim zwierzęciem jest królik ?. Jeśli ktoś uważa, że królik jest zwierzątkiem okazującym na każdym kroku miłość do swego opiekuna, przybiega na zawołanie, jest wyśmienitym czyścioszkiem, nie gryzie mebli, nie posikuje dywanów, nie stara się dominować nad domownikami, siedzi całą dobę w klatce i jest z tego zadowolony, to mogę tylko powiedzieć, - tak myślące osoby będą bardzo rozczarowane. Właściwie to każde z tych pytań ma odpowiedź przeczącą, one uwielbiają spędzać czas poza klatką i to nie godzinę a minimum zalecam pięć godzin. Traktują swego opiekuna jak członka stada a nie pana i władcę. Potrafią swymi ząbkami przywołać do porządku, lubią być głaskane nie wtedy kiedy my chcemy lecz kiedy one mają na to ochotę.




Królik jest postrzegany przez osoby dorosłe i dzieci jako oswojony i milutki. Większość rodziców poddaje się prośbom swych dzieci, kupując królika jako zwierzę domowe. Dziecko na ogół zawsze obiecuje, że zaopiekuje się nowym domownikiem, ale dzieci jak to dzieci nie zawsze dadzą radę opiekować się w sposób prawidłowy królikiem. Obietnice są niebawem zapomniane i troska o królika często spada na rodziców, a tym najczęściej brak czasu na prawidłową opiekę, taka sytuacja powoduje to iż królik żyje w osamotnieniu a jest to jednak zwierzę towarzyskie i nie tylko do szczęścia jest mu potrzebna miska. Królik nie zawsze docenia i toleruje podnoszenie i przytulanie, może walczyć, ugryźć lub skoczyć i podrapać, równie dobrze może zrobić sobie w czasie upadku krzywdę. Pamiętajmy, nie jest wskazane zakupić królika dla dziecka młodszego niż 8 - 10 lat (dla malutkich dzieci mogą one być wręcz groźne).



Większość kłopotów w czasie hodowli jest spowodowana błędami opiekuna, brak wiedzy z zakresu opieki, żywienia, są najczęściej przyczyną dolegliwości jakie występują, zapytania jakie otrzymuje pozwalają mi wyrobić sobie pogląd, że opiekunowie postępują według zasady "najpierw królik a potem co to właściwie jest i jak się z nim obchodzić" a szkoda, szkoda króliczków... Na wszystkie pytania dotyczące hodowli w domu królika miniaturowego postaram się podać na tej stronie odpowiedź, jednak jeśli nie znajdziesz materiału jaki Ciebie interesuje napisz na Króliczym Forum.



Jeśli jednak zapadnie decyzja o zakupie królika postaraj się o wybranie królika w sklepie który posiada króliki z fermy hodowlanej a nie od przypadkowych hodowców, królik powinien posiadać oznaczenie, najczęściej jest to tatuaż w uchu, to szalenie ważne aby królik był z hodowli prowadzonej przez ludzi posiadających doświadczenie oraz właściwe uprawnienia. O źle prowadzonym rozrodzie oraz o konsekwencjach takiego postępowania znajdziesz informacje poniżej.



Przeprowadzone badania na 62 kojarzeniach przez cztery pokolenia:




1. 18 kojarzeń losowych dało 4,41 % osobników z wadami budowy.
2. 9 kojarzeń między synem a matką dało 21,74 % osobników wadliwych.
3. 9 kojarzeń między ojcem a córką 43,9 % osobników wadliwych.
4. 9 kojarzeń między rodzeństwem 65,52 % osobników wadliwych.
5. 9 kojarzeń między półrodzeństwem 31,15 % osobników wadliwych.
6. 8 kojarzeń między potomstwem uzyskanym z doświadczenia pozycja nr. 4 dała 85,71 % osobników z wadami zasadniczymi.


(wg F. Joppicha) "Racjonalny chów królików" R. Kopański.







Powracając do uczuleń a jest to sprawa bardzo ważna, należy przed zakupem królika mieć pewność iż nikt z domowników nie jest uczulony. Najczęstszym powodem zgłaszania chęci oddania królika jest tłumaczenie - moje dziecko jest uczulone. A przecież reakcja alergiczna może wystąpić także po spotkaniu ze świnką morską, chomikiem czy hodowlaną myszką. Zagrożeniem dla alergika są kanarki, papugi i inne domowe ptaszki, a nawet rybki w akwarium. Złota rybka co prawda nie wywołuje kataru, ale karmienie jej dafnią, czyli suchym pokarmem, może wzbudzić silną reakcje alergiczną. A tą najczęściej jest atak astmy lub katar sienny.



Rzadziej występuje reakcja skórna i zapalenie spojówek. Bywa, że pojawią się wszystkie. Przy czym nie jest konieczny bezpośredni kontakt ze zwierzątkiem. Alergeny zwierzęce są obecne w dywanach, obiciach mebli, zasłonach. W ciężkich przypadkach nie ma innego wyjścia - nie kupujmy króliczka... Warto jednak wiedzieć, że źródłem alergii nie jest sierść zwierząt, lecz ich ślina, martwy naskórek, wydzieliny gruczołów skórnych. JAKA RADA - należy do przesady dbać o czystość w mieszkaniu (używać odkurzacza ze specjalnym filtrem) usunąć z domu to w czym alergeny mogą być stale obecne np. puszyste dywany, wełniane pledy i aksamitne poduszki..


Przytoczę wypowiedź jednego z uczestników forum ;


Uwaga na sianko !!
Ja sam jestem alergikiem i to tzw. "konkursowym" :) czyli uczulony jestem na wszystko na co się mnie bada. Na sierść zwierzęcą też oczywiście jestem. Ale o ile psy, koty czasami mi szkodzą. To królik nie!!! Mogłem się do niego przytulać, spać w jednym pomieszczeniu - żadnych objawów. Nawet latem, gdy normalnie wszystko na mnie działa. Ale uwaga! Jak się trzyma w domu królika, to trzyma się też sianko. A jak wiadomo ono uczula. Dlatego ja nie kichałem po zabawach z królikiem, ale po nakładaniu mu siana do paśnika.


Jeżeli chcesz poczytać na temat alergenów klikaj.


--------------------------------------------------------------------------------


            4.11.1995 - 26.12.2004                                    20.11.2004 - 30.05.2007

 

                      Trunio nr.2                                                        Trunia nr. 3



--------------------------------------------------------------------------------

Panuje powszechne przekonanie, że rok życia psa odpowiada siedem lat życia człowieka, analizując średnią długość życia psa i królika nalezy jednak wysnuć inne wnioski. Tak naprawdę nawet dla psów nie jest to dokładne przeliczenie, a jak jest w przypadku króliczków, symulacja została wykonana dla orientacji opiekuna;

- 6 miesięcy życia królika odpowiada 15 lat życia człowieka,
- 12 miesięcy to około 25 lat życia człowieka,
- 3 letni królik to 33 lat dla człowieka,
- 5 letni królik to 49 lat dla człowieka,
- 6 letni królik to 57 lat dla człowieka,
- 7 letni królik to 65 lat dla człowieka,
- 8 lat królika to 73 lat człowieka,
- 9 lat królika to 80 lat dla człowieka,
- 10 lat królika to prawie 88 lat życia człowieka,


czyli pamiętajmy króliczka należy traktować w zależności od wieku nie wymagajmy aby 5 letni królik wykonywał szaleńcze biegi po mieszkaniu czy też skoki, należy go traktować jako 50 latka, a starszy królik wymaga z naszej strony wiele ciepła i spokoju.





Długość życia wybranych gatunków zwierząt:


szczur : 3 lata
mysz : 3-5 lat
królowa pszczół : 5 lat
mrówka robotnica : 5 lat
świnka morska : 4-5 lat
koliber : 4-5 lat
królik : 7-10 lat
zając : 7-8 lat
dżdżownica : 9-10 lat
lis : 9-10 lat
wilk : 9-10 lat
skowronek : 10-11 lat
wiewiórka : 10-12 lat
kukułka : 12-13 lat
wróbel : 12-20 lat
bażant : 15-16 lat
sarna : 15-16 lat
pingwin : 19-20 lat
łoś : 18-20 lat
kanarek : 10-24 lata
łabędź : 20-22 lata
tygrys : 20-22 lata
pijawka lekarska : 20-27 lat
bóbr : 20-25 lat
lew : 20-25 lat
dzik : 20-30 lat
bocian biały : 26-27 lat
jeleń : 28-30 lat
mewa : 40-44 lata
nosorożec : 40-45 lat
ropucha : 40-50 lat
gołąb : 40-50 lat
osioł : 40-50 lat
niedźwiedź : 40-50 lat
struś : 45-50 lat
orangutan : 58-60 lat
sowa : 60-70 lat
orzeł : 60-80 lat
papuga : 75-100 lat
krokodyl : 90-100 lat
sęp : 90-100 lat
karp : 80-150 lat
jesiotr : 100-150 lat
słoń : 100-200 lat
szczupak : 100-250 lat
żółw olbrzymi : 300-350 lat





Opis części odnośników w sekcji królik.


Trunio o tym jak wspólnie żyliśmy z Truniem w jednej "klatce".

Galeria kilka zdjęć, Trunio nr.1, obecny Trunio i jego przyjaciele, działka Trunia.

Lokator jaki właściwie jest ten królik, jak należy z nim postępować aby obie strony były zadowolone.

Wybór jaki króliczek ma zostać kupiony, mały czy duży, samiczka a może samczyk, na co należy zwracać uwagę przy zakupie, opis układu rozrodczego, rozmnażanie, ciąża, poród, opieka nad młodymi. Opisy króliczych ras, historia ich powstawania wraz ze zdjęciami.

Dom opis klatki, jej wyposażenie oraz kilka słów jakie warunki powinno się stworzyć królikowi w naszym domu.

Krewni pochodzenie, skąd do nas przybył, trochę historii o wędrówce po Polsce i Europie.

Oswajanie jak postępować z naszym ulubieńcem aby dalsze nasze współżycie układało się pomyślnie, co robimy w pierwszym okresie po przybyciu królika do domu, jakie powinno być nasze zachowanie, książki o króliczkach znalezione w internecie.

Jadłospis króliczy jadłospis na cztery pory roku. Spis wszystkich potraw które króliczek jada oraz wykaz tych których nie wolno mu jeść. Wykaz trujących krzewów i drzew. Wykaz trujących roślin doniczkowych. Skład granulatu.

Żywienie śniadanie, obiad, kolacja, parę zdań na co należy zwracać szczególną uwagę, aby nasz królik był zdrowo odżywiany. Przykładowe zestawy króliczej diety.

Opieka pielęgnacja króliczka, jak prawidłowo utrzymać zwierzątko w dobrej kondycji zdrowotnej, opis organów o których każdy opiekun powinien coś wiedzieć, - opis wyglądu zewnętrznego, budowa wewnętrzna i układ rozrodczy, pyszczek, czaszka, zęby, zdjęcia pokazujące sposób przenoszenia króliczka.

Choroby jakie zagrożenia czychają na malucha, czy należy szczepić i kiedy, skąd się wzięła myksomatoza, co to jest chiński pomór, oraz wiele innych opisów chorób.

Leczenie najczęściej występujące dolegliwości i sposób domowego leczenia, choroby wywołane złą pielęgnacją, brakami w pożywieniu, skąd zagrożenie chorobami wirusowymi, bakteryjnymi, grzybicznymi, dowiesz się tutaj czy możemy przenieść chorobę na królika i odwrotnie.

Linki adresy stron, banerki, strony miłośników króliczków, nie jesteśmy liczebnie mocną grupą ale nasza wiedza i doświadczenie przekazane na podanych przeze mnie adresach stron przewyższa niejeden fachowy podręcznik, spis obejmuje strony polskie i zagraniczne

Sałatki czy masz problem? posiadasz za dużo kupionej sałatki, poczytaj, podaje sposób na jej zagospodarowanie ku zadowoleniu właściciela i królika.

Nowości na stronie hodowla królika angorki, wykaz leków homeopatycznych, znajdziesz artykuły o żywieniu i chorobach napisane przez lekarzy z prasy zagranicznej oraz stron House Rabbit Society. Opisy leków i szczepionek. Porady Trunia jak królik powinien dbać o zdrowie swojego opiekuna. Czy zwierzęta mają uczucia?. Eksperymenty na zwierzętach (wiwisekcja), apel Animalsów, prawo i zwierzęta (ustawy). Artykuł o sterylizacji i kastracji. Tajemnice otaczającego nas świata roślin. Ciekawostki prasowe (co piszą o królikach).

Quiz czy znasz swojego królika, parę pytań z wiedzy o króliku.

Serwis Trunia pogoda, sms, hobby, turystyka, książki, gify, tapety, humor, biznes, krzyżówki.

Mapa stronypozwoli Ci zajrzeć w najskrytsze miejsca tej strony.



Wyszukiwarka strony Trunia Forum Króliczka Trunia Zestaw kilku wyszukiwarek internetowych Napad na żywo - zobacz co zarejestrowała nasza kamera :) Podróż z królikiem do Kanady - jakie formalności winien wypełnić opiekun

Kalkulator dawek leków dla królika



Na naszej stronie znajdziesz opisy hodowli kanarka i papugi nimfy, testy dla stron www, adresy witryn na których znajdziesz porady jak wykonać stronę internetową, linki do internetowej prasy, polecam serwis Trunia, znajdziesz tam wiadomości z kraju i ze świata, prognozę pogody na dziś i na jutro, sprawdź czyje są dziś imieniny, wyślij SMS do przyjaciół w kraju lub za granice, są tu linki do stron w kategorii:   e-kartki, humor, mp3, światowe wyszukiwarki, tapety, co za darmo w sieci, kody pocztowe, ogłoszenia w Gazecie Wyborczej, redakcje dzienników oraz prasy specjalistycznej, gify, znaczki.




Zgromadziłem na stronie w dziale


WEBCAM widoki z kamer internetowych z całego świata. Jeżeli masz swoje uwagi lub spostrzeżenia, znalazłeś błąd na stronie, bardzo proszę o kontakt.



Podstawowe informacje wstępne.


Królik europejski, Oryctolagus cuniculus, należy wraz z zającem (rodzaj Lepus) i amerykańskim królikiem cottontail (rodzaj Sylvilagus), do rzędu Lagomorpha, rodziny Leporidae. Króliki często są źle klasyfikowane jako gryzonie. Termin "gryzoń" jest synonimem Rodentia, jednakże odnosi się do zwierząt takich jak szczury, myszy i chomiki. Naturalny teren występowania Oryctolagus cuniculus jest ograniczony do kontynentu Europy i Północnej Afryki. Gatunek ten został przeniesiony do wielu części świata. W Brytanii króliki pojawiły się w średniowieczu, ale w większej liczbie dopiero w dziewiętnastym wieku. W Australii i Nowej Zelandii, gdzie znalazły idealne warunki klimatyczne i nie miały naturalnych wrogów, króliki rozmnażały się tak szybko, że po pewnym czasie stanowiły prawdziwą plagę.



Gatunek nigdy nie odniósł sukcesów w Północnej Ameryce, z wyjątkiem niektórych wysp, gdzie zadomowiły się dzikie króliki. W Południowej Ameryce dziki Oryctolagus spotykany jest wyłącznie w Chile. Przed erą chrześcijańską, w basenie morza śródziemnego, dzikie króliki występowały bardzo licznie. Możliwe, że "Hiszpania" jest fenickim określeniem półwyspu znaczącym "ziemia królików". Rzymianie zaczęli hodować króliki i zające w ogrodzonych pomieszczeniach, tzw. "leporaria" (które można porównać do średniowiecznych brytyjskich królikarni). Zające nie rozmnażały się w tych warunkach, natomiast króliki doskonale przystosowały się do nich, co przez wielu uważane jest jako początek oswajania tych zwierząt. Rzeczywiste oswajanie królików rozpoczęło się w późnym średniowieczu w opactwach, gdzie po raz pierwszy użyto klatki jako pomieszczenia do chowu.



Są dowody na to, iż po ostatniej epoce lodowej, która zakończyła się około 15 000 lat temu, króliki rozszerzyły swój obszar występowania na północ, przekraczając około 5000 lat temu pomost lądowy pomiędzy kontynentem europejskim a Wyspami Brytyjskimi. Początkowo nie utrzymywały się tam zbyt długo, gdyż nie były przyzwyczajone do gęstych lasów. Dopiero po normańskim podboju w 1066 roku króliki znowu pojawiły się na wyspach. Około 700 lat później europejskie króliki zostały przeniesione do Ameryki Północnej, gdzie doskonale sobie radzą. Trudno dokładnie określić kiedy pokazała się pierwsza barwna odmiana królików, biały królik został przedstawiony na obrazie Tycjana z 1530 roku, zatytułowanym "Madonna z królikiem".



W latach dziewięćdziesiątych królik stał się popularnym zwierzęciem w Stanach Zjednoczonych, od tego czasu podbił dalsze rejony świata. Dla ludzi pracujących w miastach przez większość dnia, królik stał się praktycznie jedynym zwierzęciem domowym. Psy wymagają dużo przestrzeni a królik będzie czuł się dobrze w mieszkaniu. Królik jest bardzo przyjacielski zwłaszcza jeśli jest u nas od małego.




Ciekawostki.
Najmniejszy królik nie osiąga 1 kg masy ciała z kolei największą rasą jest Flemish Giant (olbrzym flandryjski) olbrzym belgijski, królik ten osiąga masę ciała powyżej 9 a nawet do 11 kg.

Króliki angorskie są doskonałymi producentami wełny, ich wydajność w stosunku do masy ciała jest wyższa niż u owiec - 0,2 kg na kg masy ciała w ciągu roku.

Króliki andegaweńskie, hodowane niegdyś w Belgii, dorastały do 1,5 m długości i mogły ważyć do 15 kg. Obecnie, gdy rasa ta wyginęła, olbrzymy belgijskie wymienione powyżej, uważane są za największą rasę na świecie.

Dwa górne siekacze ustawione są nie obok siebie a jeden za drugim, przednie górne i dolne siekacze nieustannie rosną i ścierają się wzajemnie. Górne siekacze, umieszczone z tyłu, nazywane są kołkami.



Na temat ras znajdziesz informacje w książkach:
"Racjonalny chów królików" Roman Kopański
"Podstawy chowu królików" Andrzej Frindt
"Hodowla zwierząt futerkowych" Władysław Herman
"Zasady hodowli królików" Stanisław Niedźwiadek
"Hodowla zwierząt futerkowych" Stanisław Jarosz



W uzupełnieniu wiedzy na temat ras pomogą poniższe linki:

Opis ras Rasy miniaturowe Historia powstawania ras Zdjęcia ras Strona na której znajduje się wykaz króliczych ras wraz z opisem i zdjęciami.

Lista kontrolna stanu zdrowia naszego królika.



Regularnie należy zwracać uwagę na podane poniżej objawy chorobowe, które wymagają wizyty u WETERYNARZA. Dość często na króliczym forum opiekunowie zadają pytania - co robić w danym przypadku - jednak upływający czas ma niekorzystny wpływ na dalsze leczenie królika, dlatego przyjmijmy zasadę, jeśli wystąpi u naszego królika wymieniony objaw - najpierw pomoc weta, a potem post na forum ;



- duży spadek masy ciała
- próby gryzienia i piszczenie przy dotyku
- kończyny zgięte pod nietypowym kątem
- zaburzenia równowagi
- objawy paraliżu
- długo utrzymujące się drżenie
- stałe przebywanie w domku
- siedzenie godzinami w jednym miejscu
- nienaturalne leżenie na boku - spowolnione ruchy
- ślady krwi
- rany i strupy
- brak apetytu
- silne zwiększenie pragnienia
- sklejona sierść w okolicy odbytu
- biegunka, również z domieszka krwi
- długotrwałe zaparcia
- częste oddawanie moczu
- krew w moczu
- wypadanie sierści poza okresem linienia
- sierść matowa i zmierzwiona
- łysienie plackowate
- częste drapanie się
- zaczerwienienie skóry
- skóra pokryta strupkami
- obrzmienia, narośle
- ropnie
- łupież
- niezwykłe nachylenie głowy
- zwracające uwagę potrząsanie głową
- stałe drapanie się po uszach
- zewnętrzne lub wewnętrzne spękanie uszu
- spuchnięte powieki
- silnie łzawiące lub ropiejące oczy
- zmętnienie oczu albo zaczerwienienie gałek oczu
- krwawienie z nosa
- nagły wysięk z nosa, również ropny
- częste kichanie
- uporczywy kaszel
- obrzmienie warg
- silne ślinienie się
- zaburzenia w oddychaniu (gwałtowne oddychanie, zadyszka
- wzdęte ciało (powłoki brzuszne napięte)
- obrzmienie i zmiany w okolicach sutków i narządów płciowych



Lista zagrożeń z jakimi może spotkać się królik w mieszkaniu.


Często na króliczym forum opiekunowie zadają pytania - co robić aby mój królik był bezpieczny u mnie domu - zwróćmy szczególną uwagę na kilka podanych poniżej przykładów, masz swoje dodatkowe uwagi napisz lista jest do rozwinięcia ;



- nie zabezpieczony balkon,
- otwarte drzwi na balkon (taras, werandę) - tam gdzie może powstać przeciąg,
- naczynia z wodą stojące na podłodze,
- krzesła na kółkach,
- szklane drzwiczki w meblach,
- śliskie podłogi,
- kable elektryczne,
- trujące rośliny,
- inne zwierzęta domowe,
- środki chemiczne (proszki do prania),
- szczeliny pomiędzy ścianami a meblami,]]> PiĹĄtek 23 Kwiecień PiĹĄtek 23 Kwiecień http://www.cavia.pun.pl/viewtopic.php?pid=12#p12 12@http://www.cavia.pun.pl
Podobnie jak inne zwierzęta towarzyszące człowiekowi, szczury były hodowane i selekcjonowane pod względem przywiązania, łagodności i braku agresji (rzadko zdarza się, że gryzą). Są to zwierzęta bardzo czyste i pielęgnujące swą sierść podobnie jak koty. Jedynymi chorobami, które szczury domowe mogą przenosić i którymi może zarazić się człowiek, są grzyby, tropikalne roztocza Liponyssus bacoti oraz bakteria Streptobacillus moniliformis, wywołująca tzw. gorączkę szczurzą. Są to jednak przypadki bardzo rzadkie. Niektórzy ludzie są przewrażliwieni na punkcie długiego, gołego szczurzego ogona. W rzeczywistości pokryty jest on krótkimi włosami i ma gładką, jedwabistą strukturę.

Dlaczego zatem popularność szczurów wzrasta? Podobnie jak inne gatunki gryzoni utrzymywanych przez człowieka są to zwierzęta o niewielkich rozmiarach ciała, czyste, spokojne i łatwe w pielęgnacji, ale mające również pewne cechy charakterystyczne, które odróżniają je od innych gatunków. Po pierwsze są o wiele bardziej inteligentne i potrafią nauczyć się różnorodnych sztuczek. Podobnie jak psy i koty reagują na swoje imię i przybiegają na zawołanie. Mogą także reagować na wiele innych słów. Po drugie szczury są zwierzętami socjalnymi, które uwielbiają przebywać w towarzystwie opiekuna i niemal "błagają" o wypuszczenie z klatki w celu wspólnej zabawy lub chociażby pogłaskania. Te czułe zwierzęta bardzo lubią, gdy drapie się je po głowie, a niektóre mogą lizać rękę opiekuna jak psy. Są bardzo skore do zabaw, np. w chowanego, przeciąganie sznurka itp. Szczury potrafią siłować się z ręką, podobnie jak robią to koty. Inteligencja i wyjątkowa natura tych zwierząt sprawiają, że stają się coraz bardziej popularne zarówno wśród dorosłych, jak i dzieci.

Podobnie jak inne zwierzęta towarzyszące człowiekowi szczury przejawiają także pewne zachowania niepożądane. Po pierwsze jako gryzonie mają zwyczaj ogryzania przedmiotów (papier, miękki plastik, drewno, tkanina itp.). Jest to cecha indywidualna, gdyż niektóre osobniki ogryzają niemal wszystko, podczas gdy inne wcale. Opiekun musi jednak być przygotowany na takie zachowanie, zwłaszcza w odniesieniu do osobników młodych. Po drugie wiele szczurów znaczy swoje terytoria moczem, przy czym samce przejawiają w tym zakresie większą aktywność, ale na szczęście po sterylizacji problem ten zostaje prawie całkowicie wyeliminowany. Dla większości ludzi największym mankamentem posiadania szczura domowego jest jego stosunkowo krótkie życie. Trwa ono mniej więcej 2-2,5 roku, ale niektóre osobniki dożywają nawet 5-6 lat. Odpowiednia dieta i opieka weterynaryjna są najlepszymi sposobami na przedłużenia życia naszym podopiecznym.

Żywienie i pomieszczenie do chowu


Szczury są wszystkożerne (a nie jak się powszechnie sądzi roślinożerne). Zbożowe mieszanki ziarniste dostępne w handlu nie mają wystarczającej wartości odżywczej. Podstawą diety powinny być bloczki lub paczkowane mieszanki specjalnie dobrane dla szczurów. Codziennie należy je wzbogacać o świeże (lub mrożone) owoce i warzywa. Warzywa najbardziej wartościowe pod względem odżywczym to brokuły, kapusta (włoska i pekińska), nasiona fasoli i słodkie ziemniaki. Te dwa ostatnie muszą być przed podaniem ugotowane, pozostałe zaś niekoniecznie, w zależności od indywidualnych preferencji zwierzęcia. Szczury chętnie jedzą także świeże owoce: banany, melony, winogrona, czereśnie i jabłka.

Opisów które preferują różne metody żywienia jest wiele dlatego podaję drugi zestaw żywieniowy :

Zestaw II : Żywienie szczurków wymaga zróżnicowanej diety. Codziennie powinien posiadać miseczkę z suchą karmą w której skład wchodzą różne ziarenka, orzeszki i trochę witaminek. Nie powinno się dawać szczurkowi do jedzenia mięsa ponieważ gdy będziemy chcieli go pogłaskać to poczuje w naszej ręce mięso i może nas ugryźć dlatego też polecam do karmienia suchą karmę dla psów albo kotów która zawiera mięso. Karmę suchą można przygotować samodzielnie z ziaren pszenicy, kukurydzy, ryżu, jęczmienia, płatków owsianych oraz pestek słonecznika i dyni lecz polecam gotowy pokarm suchy kupowany w sklepach zoologicznych gdyż zawiera on niezbędne witaminy. Raz na dwa dni należy dać szczurkowi jakieś warzywo albo owoc, marchewkę, pietruszkę, seler albo jabłko. Nie wolno dawać gryzoniom do jedzenia kapusty i owoców cytrusowych bo poważnie im szkodzą! Ponadto można zrobić szczurkowi surówkę z natki pietruszki, mniszka lekarskiego oraz młodej pokrzywy (bez obaw gryzonie mają język z kamienia). Do gryzienia należ kupować naszym pupilkom wapno ponieważ muszą ścierać sobie stale rosnące ząbki, wapno może zastąpić również suchy chleb ale nie taki z zielonymi grzybkami, po prostu świeży ale suchy. Szczurki lubią również płatki kukurydziane (takie jakie jemy na śniadanie ale nie Cini Minis ani inne aromatyczne trucizny które jada człowiek), W bajkach często szczury jedzą ser, można dawać ogonkom ser, ale nie w zbyt dużych ilościach, np. raz na tydzień, ser i inne przysmaki naszego szczura polecam zachować jako przynętę i nagrodę i dawać tylko jako rarytas a nie pospolita karma.

Zestaw III : Najbardziej treściwym pokarmem dla szczurów, ale trudnym do kupienia, jest używany w laboratoriach, granulat LSM. Jego granulki są twarde, co powoduje ścieranie zębów. W jego skład wchodzi mieszanka zbożowa, śruta pszenna, jęczmienna, owsiana i kukurydziana, mączka rybna i kostna, mleko chude w proszku, drożdże paszowe, lucerna, kreda pastewna oraz dodatki witaminowe i mineralne. Jest to jednak pokarm mało urozmaicony, bo szczurki wolą różnokolorowe mieszanki.

UWAGA - Dobre żywienie - to żywienie urozmaicone! Pokarm dla szczura powinien być świeży i czysty!


Najprostszym sposobem jest zakupienie specjalnej karmy dla szczurów zawierającej odpowiednie proporcje składowe i różne smakołyki, które szczury uwielbiają. Pokarm ten powinien być dostępny, w każdym sklepie zoologicznym (możemy kupić również pokarm dla chomika albo karmę dla świnki morskiej - byleby tylko szczur tego nie zauważył !!!).

Można również wymieszać pokarm dla świnek morskich z pokarmem dla dużych papug w stosunku 2:1. Karma dla papug zawiera oprócz słonecznika (bardzo przez szczury lubiany, ale zawiera dużo tłuszczu, szkodzącego szczurom), również orzeszki ziemne i różne gatunki prosa. Taka mieszanka jest świetną podstawą żywienia szczurów i może być uzupełniana innymi dodatkami, np. płatki owsiane, surowy makaron, suszony groch, rodzynki oraz płatki kukurydziane. Warto za każdym razem dodawać inny składnik, aby urozmaicić szczurom jadłospis.

Ulubionym szczurzym dodatkiem do pokarmu jest włośnica ber, zwana czumizą. Rozsypanie w całej klatce, również na piętrze, garści pokarmu ziarnistego lub różnych dodatków, np. płatków kukurydzianych lub surowego makaronu zachęca szczury do większej aktywności, muszą szukać pokarmu i nie nudzą się.

Uzupełnieniem mieszanki są: (podawać należy co drugi, trzeci dzień, każdego dnia coś innego)

suche pieczywo (bułka lub chleb) - umożliwia ścieranie zębów
drożdże
mleko w proszku - dla samic w ciąży i maluchów
gotowany ryż, kasza, pęczak, makaron
kawałki jajek kurzych
biały ser
żółty ser - minimalne ilości - pożywienie wręcz szkodliwe, powoduje nadmierne otłuszczenie
orzechy - ze względu na dużą zawartość tłuszczu należy je podawać rzadko, na co dzień powinny
wystarczyć orzeszki ziemne w mieszance
mielone, surowe, chude mięso wołowe
mączniaki, świerszcze, karaczany, dżdżownice - do kupienia w sklepach zoologicznych lub zebrane samemu
Polfamix F (czyli witaminy i mikroelementy) - podawać wraz z mięsem
skorupki jajek- pokruszone lub zmielone
słodycze - minimalne ilości - powodują otłuszczenie - lepiej unikać

Żaden smakołyk nie powinien być podawany stale. Lepiej codziennie zmieniać jadłospis i wprowadzać do niego tylko jeden nowy element. W taki sposób szczur będzie miał bardzo zróżnicowany i atrakcyjny pokarm. Wiele szczurów przepada za suchą karmą dla psów, jednak powinna ona być dla nich jedynie rzadkim smakołykiem. Podany raz na jakiś czas mącznik młynarek albo świerszcz na pewno wywoła ich zachwyt. Szczury z przyjemnością zjadają gotowany groch, makaron, ryż i ziemniaki (tak puree, jak i te gotowane w łupinach).

Zielonki :

jabłka, inne owoce, marchewka, buraki, surowy ogórek i pomidor, liście (sałaty, kapusty, pietruszki, mniszka), koniczyna, trawa, lucerna.

Szczury jedzą wszystkie prawie warzywa i owoce. Przed karmieniem należy pokarm dobrze umyć, a następnie osuszyć i wytrzeć ściereczką. Ponieważ soczyste owoce i warzywa, np. pomidory, banany i ogórki szybko zawilgacają podłoże, a poza tym szybciej się psują niż np. marchew czy sałata, codziennie należy sprawdzać czy w ściółce nie ma zagrzebanych resztek pokarmu.

Szczury można karmić mniszkiem lekarskim (mlecz, dmuchawiec), ponieważ liście te są jadalne także dla ludzi. Należy pilnować tylko, aby pochodził on z miejsc wolnych od spalin i zanieczyszczeń. Umieszczanie zielonej karmy w misce jest bezcelowe, gdyż szczury i tak wyciągają ją do różnych kątów klatki lub zanoszą do gniazda. W żadnym wypadku nie siedzą grzecznie wokół miski. Zielonki podajemy przynajmniej kilka razy w tygodniu. Powinny one być czyste, suche i częściowo rozdrobnione.

Woda musi być stale dostępna, najlepiej jest podawać w specjalnych poidłach zawieszanych na klatce. Przed napełnieniem poidła wodą z kranu należy poczekać, aż pewna jej ilość wypłynie, by była zimna i pozbawiona toksyn. Nie należy podawać wody fluoryzowanej. Dobra natomiast jest butelkowa woda mineralna, koniecznie niegazowana. Klatka do chowu szczura powinna być tak duża, jak to tylko możliwe. Jej minimalne wymiary to 70 × 35 × 35 cm. Można używać metalowych klatek z drutu. Najlepiej, gdy dno wykonane jest z litego materiału. Użycie do tego celu siatki drucianej może prowadzić do powstawania odgnieceń i ran na kończynach miednicznych, a jeśli średnica oczek jest zbyt duża - do ich uwięźnięcia. Wybierając typ klatki, należy pamiętać, że powinna być łatwa do czyszczenia, ponieważ zabieg ten jest jednym z najważniejszych. Amoniak będący produktem rozpadu moczu może powodować uszkodzenie układu oddechowego, dlatego nie można dopuścić do powstania brzydkiego zapachu.

Ściółka powinna mieć właściwości chłonne. Doskonałym materiałem na podłoże w klatce są trociny nie pylące, wiadomo, że każde trociny są niebezpieczne tak dla zwierzaka jak i dla opiekuna - pył osiada na płucach i zwierzę męczy się powoli, może to doprowadzić do wielu poważnych chorób a nawet śmierci zwierzęcia. U opiekuna natomiast może doprowadzić do alergii lub co gorsza, nawet do astmy. Najlepszą ściółką dostępną na rynku jest Chipsi Mais - jest to ściółka z kolb kukurydzy. Warstwa powinna wynosić l cm grubości. Należy kupować trociny upakowane w specjalnych belkach, nie wolno stosować trocin zmiatanych z podłogi w tartakach, ponieważ mogą być zanieczyszczone moczem dzikich gryzoni i w ten sposób przenosić choroby.

Również pamiętajmy o tym, że nie należy stosować jako wyściółki trocin sosnowych ani cedrowych, ponieważ zawierają kwasy uszkadzające układ oddechowy oraz toksyczne węglowodory, które przedostają się do krwi. Wątroba jest wtedy znacznie obciążona ciągłą eliminacją toksyn z organizmu. Badania wykazały, że trociny z powyższych gatunków drzew iglastych mogą prowadzić do powiększenia wątroby, rozregulowania systemu immunologicznego oraz zwiększenia częstotliwości zapadania zwierząt na infekcje układu oddechowego.

Niektóre osobniki do załatwiania potrzeb fizjologicznych używają niewielkiego, płytkiego pojemnika - kuwetki - ustawionego w rogu klatki. Aby zachęcić zwierzę do oddawania tam moczu i kału, dobrze jest włożyć do pojemnika kilka odchodów, które wypadły poza klatkę. Dobrym rozwiązaniem mającym na celu neutralizację przykrych zapachów w kuwecie jest użycie granulatu stosowanego w żywieniu królików lub granulatu z lucerny. Niezbędne wyposażenie klatki stanowi poidło butelkowe, naczynie na karmę oraz skrzynka gniazdowa. Tę ostatnią można wykonać z niewielkiego dzbanuszka, puszki (oszlifowanej), słoika, tekturowego pudełka (ale nie zadrukowanego, gdyż tusz może zawierać trujący ołów).

Bardzo korzystne jest umieszczenie w klatce kołowrotka do ćwiczeń. Z obserwacji opiekunów wynika iż szczury nie bawię się chętnie kołowrotkiem jako, że posiadają ogon i może on się zaplątać w kołowrotek. Niektóre osobniki uwielbiają go, podczas gdy inne w ogóle nie przejawiają zainteresowania nim. Jednakże większość osobników, które oswoiły się z urządzeniem w młodym wieku, regularnie z niego później korzysta. Średnica kołowrotka powinna wynosić minimum 30 - 40 cm, dlatego te przeznaczone dla chomików są dla szczurów zdecydowanie za małe. Najlepsze są kołowrotki lite lub wykonane z siatki drucianej o średnicy oczek 0,75 cm, a najgorsze z prętów. Z innych elementów wyposażenia klatki polecane są kawałki rurek i "hamaki" oraz elementy umożliwiające wspinanie - drabinki, gałęzie i linki. Klatka powinna stać w miejscu, które zapewni szczurowi maksymalny kontakt z opiekunem. Aby nie narażać zwierzęcia na wahania temperatury otoczenia, klatki nie powinno się stawiać blisko okna, grzejników oraz aparatury klimatyzacyjnej. Optymalna temperatura powietrza to 20-25°C, nigdy jednak nie może przekraczać 30°C. Szczury wymagają również okresu całkowitej ciemności w nocy. Wystawienie ich w tym czasie na światło sprawia, że stają się bardziej podatne na nowotwory i cysty jajnikowe.

Rozród

NIE ROZMNAŻAMY ZWIERZĄT NIE RODOWODOWYCH!

Szczury rozmnażają się bardzo łatwo. Z tego właśnie powodu wielu ludzi zraża się do ich hodowli. Zwierzęta te osiągają dojrzałość płciową już w wieku 5 tygodni i w tym czasie powinno się je rozdzielić według płci. Szczury nie mają określonego sezonu godowego, jakkolwiek bardzo wysokie lub niskie temperatury otoczenia zmniejszają ich popęd płciowy. U dojrzałych samic ruje występują regularnie przez cały rok co 4-5 dni aż do zapłodnienia. Ruja pojawia się zwykle wieczorem i trwa przez większą część nocy. Po ukończeniu mniej więcej 9 miesięcy samice wchodzą w stan będący odpowiednikiem kobiecej menopauzy. Cykle płciowe stają się wtedy nieregularne, aż w końcu ustają całkowicie. Jeżeli dojdzie w tym czasie do zapłodnienia i porodu, to na skutek obniżonej płodności liczba młodych w miocie jest znacznie mniejsza niż u młodszych samic. Po ustaniu cykli płciowych możliwe jest wprawdzie zapłodnienie samicy, ale ciąża często nie rozwija się prawidłowo.

Odpowiedzialna decyzja


Podejmując decyzję o rozmnażaniu szczurów, trzeba pamiętać o kilku zasadach. Nie należy dopuszczać do rozrodu osobników, które wykazują jakiekolwiek objawy wskazujące na choroby układu oddechowego. Ich brak w większości przypadków świadczy o odporności na mykoplazmozę. Ponadto ssaki te mają zwykle liczne mioty (średnio 12 młodych), dlatego trzeba zawczasu rozwiązać problem znalezienia im przyszłych opiekunów. Nie powinno się również rozmnażać osobników o niepożądanym usposobieniu, np. nerwowych, agresywnych, ponieważ cechy te często są dziedziczne. Decydując się na rozród szczurów, należy wziąć pod uwagę ich wiek. Najlepiej, jeżeli samica rodzi po raz pierwszy w wieku 4-5 miesięcy. Używanie do rozrodu samic starszych niż 6-8 miesięcy jest ryzykowne z uwagi na fakt, iż spojenie miedniczne może ulec skostnieniu i spowodować trwałe zwężenie dróg rodnych. Istnieje zatem ryzyko wystąpienia poważnych trudności z wydaleniem płodów w czasie porodu. W takich wypadkach konieczne staje się wykonanie cesarskiego cięcia celem ratowania życia samicy. W przypadku samców wiek nie stanowi aż tak dużej bariery w rozrodzie. Mogą być one płodne nawet do późnej starości. Jeśli mamy zamiar pokryć samicę po raz drugi, wskazane jest odczekanie kilku miesięcy po odsadzeniu młodych z pierwszego miotu, aby umożliwić jej pełną regenerację zarówno fizyczną, jak i psychiczną.

Więcej na ten temat przeczytasz na stronie www.ratfanclub.org

Choroby


Aby poznać czy szczur jest zdrowy należy sprawdzić czy ma doby apetyt, jest aktywny i ruchliwy, ma gładką i śniącą sierść i czy nie jest ona nastroszona. Jeśli zwierzę jest chore, należy podawać mu tylko świeżą żywność i to taką jaką najbardziej lubi. Ponadto należy stworzyć mu ciepłe miejsce w którym będzie się czuł bezpiecznie. W razie potrzeby należy skontaktować się z weterynarzem. U szczurków mogą występować takie choroby jak :

Pasożytnicze:   tasiemiec może zostać połknięty przez szczurka powodując bardzo groźne osłabienie organizmu oraz utrudnia mu połykanie i żucie. Wszy, pchły oraz pluskwy również powodują osłabienie organizmu, powodują przenoszenie zarazków chorobotwórczych. Świerzbowce natomiast atakują nos, uszy i ogon, miejsca zaatakowane są dla szczurka bardzo swędzące, niszczeniu ulegają włosy, dodatkowo szczury powiększają rany przez drapanie, zwierzęta chudną oraz niechętnie przyjmują pokarm. ROBACZYCE: Wywoływane przez tasiemce i nicienie. Tasiemiec powoduje: zaburzenia czynności układu pokarmowego aż do krańcowego wyniszczenia organizmu. Nicienie (włosień kręty) w jelicie ślepym i okrężnicy. Zarazić się może przez zjedzenie ich jaj z karmą, które może wydalać z kałem chore zwierzę. Wywołują silne biegunki, wychudzenie i osłabienie.

Grzybiczne:   zaatakowany naskórek się łuszczy oraz następuje zgrubienie skóry. Niektóre choroby grzybiczne mogą przebiegać bez żadnych objawów. Szczurek może też mieć grzybicę z powodu wilgoci w klatce. Dla tego należy ją regularnie czyścić.

Wirusowe:   biegunka młodych szczurów objawia się żółtawą biegunką i powoduje duże osłabienie organizmu. Niestety może spowodować śmierć młodych szczurków. Enzootyczne zapalenie płuc jest bardzo groźną chorobą ponieważ w przypadku jej wystąpienia nie można praktycznie uleczyć szczurka. Infekcje dróg oddechowych. Wywołują je wirusy i bakterie. Mogą być spowodowane stresem, wahaniami temperatury, nieodpowiednia wilgotność powietrza, przeciągami, pylącą ściółką. Objawiają się szmerami przy oddychaniu, kichaniem, zaropieniem oczu i nosa, ale również ospałością, letargiem. Należy usunąć przyczynę i udać się do weterynarza. Wirusowe zapalenie płuc. Przebiega bezobjawowo, a zwierzę szybko umiera. Stan płuc może wykazać jedynie sekcja. Gruźlica. Wywołują ją prątki Kocha. Zwierzę umiera z wycieńczenia organizmu. Może się zarazić drogą kropelkową bądź przez wypicie zakażonego np. mleka. Objawy to kaszel i duszności, a jeśli to gruźlica jelit- biegunka.

Bakteryjne:   zakaźne zapalenie płuc jest skutkiem osłabienia organizmu i ma objawy takie jak: nastroszenie sierści i podwyższenie temperatury ciała, następnie kaszel i kichanie. Kalibakterioza powoduje osłabienie, nastroszenie i zmatowienie sierści oraz wychudzenie. Skutkami samonelli są : nagły wzrost temperatury, utrata łaknienia, biegunka i wymioty, tej choroby na ogół się nie leczy.

Sierść:   u szczurów zdarza się gubienie sierści. Może mieć podłoże pokarmowe. Przykładowo wypadanie sierści jest wywołane przez zbyt wiele tłuszczu w pokarmie, co wiąże się z nadmierną ilością nasion oleistych w pożywieniu, takich jak nasiona słonecznika. W tym wypadku zmiana pokarmu powinna rozwiązać problem. Jeśli nadal wypada sierść, to przyczyna prawdopodobnie jest infekcja. często powodem jest liszaj strygący, choroba grzybicza, która jest niebezpieczna, ponieważ przenosi się ze zwierząt na ludzi. Liszaj strygący powoduje powstawanie łysin w kształcie pierścieni, a u zarażonych ludzi pojawiają się na skórze zaczerwienione placki. Infekcja z łatwością się rozprzestrzenia poprzez spory grzyba, które poza organizmem nadal są zdolne do życia na takich przedmiotach jak szczotki do pielęgnacji sierści czy miski na pokarm. Jeśli przypuszczamy, ze zwierzak cierpi z powodu choroby pasożytniczej, szukamy porady u weterynarza. Jeśli nie ma oczywistych powodów wypadanie sierści, to dokładnie obejrzyjmy zwierze, ponieważ inny osobnik grupy - zazwyczaj osobnik dominujący - może wyskubać mu sierść. Tego typu zachowanie może być efektem braku błonnika w pożywieniu gryzoni, wiec podawajmy im siano i warzywa korzeniowe. Jeśli to nie pomoże, trzeba usunąć z grupy osobniki mające problemy z sierścią - wyskubywanie może być wywołane przegęszczeniem.

Nowotwory:   regularnie badanie powierzchnią ciała szczura, aby jak najszybciej znaleźć ewentualne obrzęki. Szczury mogą cierpieć zarówno z powodu ropni, często powstałych w wyniku pogryzień, jak i różnych nowotworów. Samice są szczególnie podatne na nowotwory sutka. Zasadniczo ropnie rozwijają się bardzo szybko, często w miejscu skaleczenia ; obrzmiałe są gorące w dotyku. Zawsze niezwłocznie szukamy porady u lekarza, aby zalecił odpowiednie leczenie. W przypadku ropnia najprościej jest poczekać aż "dojrzeje", ale gdy mamy do czynienia z nowotworem, prawdopodobieństwo pomyślnego zabiegu chirurgicznego rośnie, jeśli zabieg zostanie wykonany w początkowym stadium rozwoju nowotworu.

Zapalenie stóp:   spowodowane nieodpowiednią ściółką, bądź drabinkami. Nadwaga znacznie pogarsza stan choroby. Wiąże się z zapaleniem dolnej części stóp, nierzadko z bolącym, chwiejnym chodem. Należy usunąć przyczyny choroby.

Niedobór pokarmu:   Niedobór składników pokarmowych jest przyczyną braku apetytu a nawet zaburzeniem jelitowym.

Objawy starości:


· Stają się mniej agresywne
· Przywiązują się bardziej do opiekunów
· Więcej śpią i niewiele jedzą
· Sierść i skóra robią się grubsze i mniej delikatne
· Pyszczek staje się bardziej wyrazisty, a oczy mogą być zamglone
· Zwierzę mniej się rusza
· Czasami cierpią na paraliż
· Częściej chorują
· Potrzebują więcej płynów ze względu na dolegliwości nerek
· Mogą mieć problemy z krążeniem rozpoznawane po sinieniu ogona

Szczur to zwierzę stadne. Należy trzymać minimum dwa szczury TEJ SAMEJ PŁCI. Pamiętajmy aby wraz z większą ilością zwierzaków znalazła się także większa klatka. Samce, jako parka o ile nie są ze sobą od urodzenia (rodzeństwo) nie mogą być trzymane razem. Są one mocno terytorialne i skończy się to zagryzieniem. Samice natomiast muszą być minimum dwie.

Na forach internetowych o szczurach często znajdują się wypowiedzi aby szczurów oraz innych gryzoni nie kupować w sklepach zoologicznych. Co ma wpływ na taką opinię redaktor tego działu postara się wyjaśnić w swoich artykułach.

Szczurza gorączka wywoływana jest przez bakterie Streptobacillus moniliformis i Spirillum minus, których nosicielami są zdrowe szczury. Do zarażenia dochodzi najczęściej w wyniku ugryzienia przez szczura będącego nosicielem bakterii. Choroba ujawnia się najczęściej dopiero po upływie od dwóch do czterech tygodni. Miejsce po ugryzieniu nie goi się, a wokół niego tworzy się stan zapalny. Najczęstszymi objawami, poza widocznymi zmianami na skórze, są bóle stawów oraz obrzęk węzłów chłonnych. Gorączka i stany podgorączkowe mogą nawracać się nawet do kilku miesięcy. Nieleczona choroba może mieć fatalne skutki i doprowadzić w ostateczności do sepsy. Osoby planujące zakup hodowlanego szczura powinny dopytać się o wyniki badań weterynaryjnych.]]> PiĹĄtek 23 Kwiecień PiĹĄtek 23 Kwiecień http://www.cavia.pun.pl/viewtopic.php?pid=11#p11 11@http://www.cavia.pun.pl


Środowisko
Niewielka liczba myszy może być trzymana pod dachem. Temperatura powietrza powinna utrzymywać się pomiędzy 15 a 27°C (najlepsza jest w granicach 18-22°C). Temperatury przekraczające 30°C mogą prowadzić do udaru cieplnego. Ważne jest zapewnienie dobrego oświetlenia, nie wolno jednak wystawiać klatek na bezpośrednie działanie promieni słonecznych, ponieważ szybko się nagrzewają. Wilgotność względna powinna wynosić 40-70%; optymalna wynosi powyżej 50%. Większą liczbę myszy najlepiej jest trzymać na zewnątrz, w szopie poza budynkiem. Myszy znoszą działanie niskich temperatur tak długo, jak mają odpowiednio dużą ilość ściółki. Jeśli trzymane są na zewnątrz budynku, bardzo ważne jest, by uniemożliwić dostęp do nich dzikich gryzoni, które często są nosicielami chorób. Ważne jest zapewnienie dobrej wentylacji, wszelkie okna należy zabezpieczyć siatką, by uniemożliwić dostęp drapieżników, zwłaszcza kotów.



Klatka i ściółka
Myszom można zapewniać różne warunki utrzymania, zasady pozostają w każdym przypadku takie same. Klatka musi być dobrze wentylowana łatwa do czyszczenia i musi uniemożliwiać ucieczkę. Wiele klatek ma poza zasuwkami na tyle duże przerwy, że małe myszy mogą się przez nie wyczołgać na zewnątrz. Klatki mogą być wykonane z drewna i plastiku, z drucianymi wieczkami lub okienkami wentylacyjnymi. Drewno nasiąka moczem, tym samym po pewnym czasie zacznie wydzielać nieprzyjemny zapach, jest też trudniejsze do czyszczenia. Myszy lubią aktywnie obgryzać i należy zawsze brać to pod uwagę. Zaleca się klatki wielkości 45cm x 45cm x 23cm (dł. x szer. x wys.), chociaż oczywiście im większa klatka tym lepsza. Wnętrze klatki można umeblować domkiem na gniazdo, kołowrotkiem oraz innymi zabawkami, takimi jak rurki czy słoiki. Można zainstalować rurki wykonane z kartonu, tyle że są one mało trwałe, ponieważ łatwo ulegają zgryzieniu oraz chłoną mocz.



Ściółka powinna mieć właściwości chłonne. Doskonałym materiałem na podłoże w klatce są trociny nie pylące, wiadomo, że każde trociny są niebezpieczne tak dla zwierzaka jak i dla opiekuna - pył osiada na płucach i zwierzę męczy się powoli, może to doprowadzić do wielu poważnych chorób a nawet śmierci zwierzęcia. U opiekuna natomiast może doprowadzić do alergii lub co gorsza, nawet do astmy. Najlepszą ściółką dostępną na rynku jest Chipsi Mais - jest to ściółka z kolb kukurydzy.Warstwa powinna wynosić l cm grubości. Należy kupować trociny upakowane w specjalnych belkach, nie wolno stosować trocin zmiatanych z podłogi w tartakach, ponieważ mogą być zanieczyszczone moczem dzikich gryzoni i w ten sposób przenosić choroby. Na wierzch należy położyć warstwę dobrej jakości siana. Aby zminimalizować powstawanie nieprzyjemnego zapachu, można w rogach klatki wysypać troszkę sody do pieczenia (węglanu sodu). Jako ściółka może też służyć podarty biały papier. Należy zachować ostrożność przy wykładaniu klatki tworzywami sztucznymi, ponieważ mogą one doprowadzić do zatkania jelit jeśli zostaną zjedzone. Ściółkę należy zmieniać raz w tygodniu, ponieważ z nagromadzonego moczu uwalnia się amoniak, który w dużych stężeniach może zwiększać wrażliwość na mykoplazmowe zakażenie dróg oddechowych. Ściółka w rogach klatki, gdzie jest więcej moczu, należy częściej wymieniać.



Utrzymanie
Myszy do rozrodu można trzymać w systemie monogamicznym lub poligamicznym (haremowym). Myszy domowe, które nie są trzymane w celach rozrodczych, najlepiej czują się w parach, jednakowo dobrze żyją ze sobą dwa samce jak i dwie samiczki. Samiczki mają tendencje do bycia łagodniejszymi i rzadziej walczą. Samiczki również wydzielają mniej intensywny zapach, co jest istotnym czynnikiem przy trzymaniu tych zwierząt jako zwierząt domowych. UWAGA - Samce, o ile nie są ze sobą od urodzenia (rodzeństwo) nie mogą być trzymane razem. Są one mocno terytorialne i skończy się to zagryzieniem. Samice natomiast muszą byc minimum dwie.



Żywienie
W naturze myszy żywią się wypełnionymi skrobią nasionami, zwłaszcza ziarnami zbóż, ryżem i prosem. W niewoli można je karmić większością dostępnych pokarmów, należy liczyć się wówczas z tym, że myszy mogą wybierać pokarm, który nie jest dla nich korzystny. Podstawą diety mogą być nasiona owsa i chleb. Dostępne są leż mieszanki produkowane dla myszy, które można podawać z dodatkiem niewielkich ilości owoców, warzyw i ciastek dla psów. Te ostatnie są doskonałym materiałem do gryzienia i zapobiegają nierównemu ścieraniu się zębów. Wszystkie typy pokarmu należy podawać w pojemnikach trwałych, których myszy nie będą mogły zgryźć, przewrócić, i które nie będą się łatwo brudzić. Cały czas musi być dostępna woda z podajnika. Dzienne średnie pobranie wody przez dorosłą mysz wynosi 4 ml. Myszy przyzwyczajają się do dziennej rutyny i najlepiej jest je karmić codziennie o tej samej porze.



Węglowodany
Owies może być zadawany cały lub zgnieciony. Nie może być zapylona gdyż może powodować choroby dróg oddechowych. Dorosłej myszy wystarczy łyżka stołowa owsa na dzień. Chleb może być zarówno jasny jak i ciemny, ten ostatni jest jednak lepszy. Może być czerstwy i suchy lub wysuszony w piekarniku. Można go podawać suchy, co zachęca myszy do gryzienia, lub namoczony w wodzie (nadmiar wody należy odsączyć przez wyciśnięcie, tak by chleb nie był zbyt mokry). Chleb można również namoczyć w mleku, co jest szczególnie korzystne dla karmiących samic. Można karmić myszy także innymi ziarnami, jednak należy ostrożnie stosować mieszanki właściwe dla gryzoni (np. chomików). Mysz może wybierać i zjadać w nadmiarze poszczególne ziarna, które mogą jej zaszkodzić. Zbyt dużo nasion słonecznika, pszenicy lub kukurydzy prowadzą do przegrzania oraz zmian skóry, którym towarzyszy świąd. Sporadycznie można dawać myszom pasze dla kanarków lub dla papużek falistych. Można podawać ciastka dla psów, które są dobrym materiałem do gryzienia.



Świeża żywność
Mała ilość świeżej karmy pomaga zapewnić urozmaicenie pożywienia on dostarcza dodatkowych substancji mineralnych i witamin. Każdy pokarm świeży należy wprowadzać powoli i w małych ilościach, aby zapobiec powstawaniu biegunki. Dobre są warzywa korzenne, takie jak marchew i brukiew,jak również części zielone jak seler, kapusta i liście kalafiora. Można podawać rośliny dzikie, takie jak tasznik pospolity (ściągający), mlecz i starzec zwyczajny (oba przeczyszczające).



Siano
Jako materiał na ściółkę należy stosować dobrej jakości siano, które mysz będzie zjadała zapewniając sobie tym samym pobranie włókna usprawniającego trawienie. Siano nie może być zapylone ani zgniłe, ponieważ predysponuje to do rozwoju chorób układu oddechowego.



Witaminy
W przypadku skarmiania pokarmem zbilansowanym, uzupełnianie witamim nie jest konieczne. Najważniejszymi witaminami są witaminy A i D. Znajdują się one w tranie, który można dodawać do chleba. Witamina E znajduje się w kiełkach pszenicy i jest korzystna w przypadkach pojawienia się niepłodności. Można podawać olej lniany jako dodatek paszowy poprawiający wygląd sierści.]]> PiĹĄtek 23 Kwiecień PiĹĄtek 23 Kwiecień http://www.cavia.pun.pl/viewtopic.php?pid=10#p10 10@http://www.cavia.pun.pl


Klatka
W środowisku naturalnym gerbile te zamieszkują w głębokich kompleksach nor wykopanych w piasku. Są zwierzętami towarzyskimi, najlepiej czują się w grupie. Formą trzymania gerbili w niewoli, najbardziej zbliżoną do natury, jest umieszczenie gerbili w gerbilarium. plastikowym lub szklanym akwarium przykrytym drucianą siatką zapobiegającą ucieczce oraz wyłożonym grubą warstwą podłoża do zagrzebywania się. Można także stosować plastikowe lub druciane klatki. Klatki drewniane są niepraktyczne, ponieważ mogą zostać łatwo przegryzione. W przypadku trzymania gerbili w klatce, należy umieścić domek, który zapewni zwierzęciu trochę prywatności, zwłaszcza gdy podłoże jest zbyt płytkie, by zwierzę mogło się zakopać. Minimalne wymiary klatki dla dwóch gerbili mongolskich wynoszą 60 cm x 25 cm x 25 cm (dł. x szer. x wys.). Oczywiście, im klatka większa tym lepsza, ponieważ duża klatka umożliwia ruch i zapobiega nudzeniu się zwierząt. Na gerbila powinno przypadać 750 cm2 powierzchni. Jeśli umieszczamy w środku kołowrót do ćwiczeń, musi być to typ Jednolity, ponieważ w trakcie biegu nogi lub ogon gerbili mogą uwięznąć pomiędzy drutami zwykłych kółek. Najlepiej jest umieszczać kołowroty tylko na część dnia, ponieważ nadmierne korzystanie z nich prowadzi do przemęczenia. W gerbilarium najlepszą ściółką jest omszały torf lub pocięta słoma o grubości przynajmniej i 1O cm. Jako podłoże może służyć podarty biały papier, należy jednak unikać podłoży syntetycznych, ponieważ mogą spowodować zatkanie żołądka, jeśli zostaną zjedzone.



Włókna syntetyczne owijają się poza tym wokół kończyn i palców, powodując poważne zranienia. Należy unikać stosowania gazet lub podartego papieru, na którym jest tusz, ponieważ farba drukarska lub tusz mogą być toksyczne. Podłogi klatek mogą być pokryte wiórami lub trocinami. Chociaż trociny mają większą zdolność pochłaniania wilgoci, łatwo przyczepiają się do futra i świeżego pokarmu oraz mogą powodować podrażnienie oczu. W przypadku stosowania czy to wiórów, czy też trocin, należy mieć pewność, że pochodzą one z miękkiego, niczym nie opryskiwanego drewna, ponieważ niektóre rodzaje twardego drewna zawierają trujące składniki. Piasek stosowany jest rzadko, ponieważ może zlepiać sierść oraz, jak trociny, może drażnić oczy. Jednakże można stosować niewielką ilość wysokiej jakości piasku do kąpieli piaskowych. Doskonałym materiałem na podłoże jest siano łąkowe, trzeba jednak uważać, by było zawsze suche i nic gniło.



Środowisko
Gerbiłarium nie może być umieszczone w pobliżu grzejnika ani być wystawione na słońce, ponieważ przegrzanie pojemnika może prowadzić do udaru cieplnego. Temperatura powietrza powinna wynosić 15~20°C. Gerbile są zwierzętami aktywnymi w ciągu dnia, potrzebują takich zabawek, jak rury kanonowe, aby uniknąć nudy. Należy unikać zabawek metalowych, plastikowych, z malowanego drewna, podobnie Jak i przedmiotów wykonanych z pianek lub innych tworzyw, które mogą zjeść. W czasie ładnej pogody gerbile można wypuszczać na dwór, do małych klatek o mocnych dnach, które będą je chroniły przed drapieżnikami. Należy unikać podłóg drucianych, ponieważ mogą powodować urazy kończyn.



Utrzymanie
Gerbile mongolskie są zwierzętami towarzyskimi, najlepiej czują się w grupie. Samice trzymane razem żyją w zgodzie, samce mogą mieszkać razem tylko wtedy, gdy zostały połączone w młodym wieku, najlepiej gdy pochodzą z jednego miotu, ale nawet wówczas mogą walczyć między sobą, prawdopodobieństwo walk spada wraz ze zwiększeniem przestrzeni życiowej. W przypadku zwierząt rozpłodowych, mogą być trzymane razem jako pary monogamiczne lub w haremach, z jednym samcem przy padającym na kilka samic. Jakiekolwiek łączenie w pary powinno nastąpić przed 10 tygodniem życia, aby zapobiec walkom. Przy wprowadzaniu samicy do samca po tym wieku, należy ją wprowadzić do niego,nie odwrotnie. W parach monogamicznych samiec pomaga wychowywać potomstwo i może być bezpiecznie pozostawiony z samicą i jej młodymi.



Higiena
Ponieważ gerbile są przystosowane do produkcji niewielkiej ilości moczu i kału, są zwierzętami bardzo czystymi. W gerbilarium z podłożem dobrze pochłaniającym wilgoć, zwierzątka te mogą mieszkać 3 miesiące w czystych warunkach, bez potrzeby zmiany podłoża. Dzięki temu są doskonałymi zwierzętami do klas szkolnych. Jeżeli stosuje się ściółkę na podłogę, należy ją wymieniać co tydzień, przy czym nie powinno się ruszać gniazda w domku. Ważne jest też codzienne sprawdzanie klatki i usuwanie resztek nieświeżego i zgniłego pokarmu, zanim zostanie zakopany.



Żywienie
W naturalnym środowisku pokarm gerbili mongolskich stanowią nasiona, ziarno, korzenie, liście i łodygi. Dietę tę naśladują mieszanki przeznaczone dla gerbili, które zawierają nasiona słonecznika, pszenicę, kukurydzę, proso, żyto i jęczmień. Mieszankę taką daje się raz dziennie i usuwa się wszelkie pozostałości, tak by nie dopuścić do ich zepsucia się. Dorosły gerbil je około 15 gramów dziennie takiej mieszanki. Do tego typu pokarmu należy dodawać świeże owoce i warzywa, jak banany, jabłka, marchewkę, sałatę itp. Można podawać dodatkowe źródła białka: jaja gotowane na twardo, ser i mleko w proszku. Białko zwierzęce, jak mięso, karma dla psów i kotów może być podawana w skąpych ilościach. Można też podawać dodatkowe źródła węglowodanów, jak pieczony chleb lub ciastka dla psów, które zaspokoją potrzebę gryzienia u gerbili. Wszelkie świeże składniki pokarmu należy dokładnie myć, ponieważ gerbile są bardzo wrażliwe na jakiekolwiek pozostałości insektycydów.



Jakiekolwiek nowe składniki pokarmu należy włączać do diety stopniowo w małych ilościach, by nie spowodować biegunki. Podobnie Jak inne gryzonie, gerbile mogą wybierać i jeść nasiona słonecznika, które zawierają mało wapnia i dużo tłuszczy. Ich nadmiar może spowodować niedobór wapnia, złamania i otyłość. Gerbile, które jedzą za dużo tłuszczy łatwo zapadają na lipidemię i stłuszczenie wątroby. Z tego powodu nasiona słonecznika powinny stanowić mniej niż 10% dawki pokarmowej. Jeśli podawane są orzeszki ziemne, muszą być dobrej jakości, ponieważ zapleśniałe fistaszki mogą zawierać aflatoksyny, które powodują śmiertelne uszkodzenie wątroby. Można podawać także wiele roślin, jak mniszek, tasznik pospolity, gwiazdnica, babka lancetowata. Pomimo adaptacji do życia na pustyni, gerbile wymagają regularnego dostępu do wody. Brak wody może prowadzić do niepłodności. Wodę należy dostarczać w butelce, z której będą spijać ją po kropelce, chociaż gerbile piją niewiele (dorosły gerbil pije 4—10 ml dziennie), a karmione zielonką mogą nie pić w ogóle.



Ciężarnym i karmiącym samicom można dawać dodatkowe źródła białka, jak ser i jaja. Również na owoce można sypać mleko w proszku. Musi być zapewniony dostęp do świeżej wody, ponieważ ich zapotrzebowanie na wodę w tym czasie rośnie. Można także podawać krople witaminowe przeznaczone dla gerbili. Młode gerbile zaczynają pobierać pokarm stały w wieku 2~3 tygodni życia, powinny zostać odsądzone w wieku 4 tygodni. Pierwszy pokarm stały powinny stanowić małe ziarna (ziarna do karmienia kanarków) oraz niewielka ilość świeżych owoców i warzyw. Jaja i ser nie powinny być wprowadzone wcześniej niż po 6 tygodniach życia. Aby zapobiec wybrzydzaniu pokarmu, należy wcześnie urozmaicać składniki diety, ponieważ już w młodym wieku kształtują się nawyki żywieniowe. Musi być zapewniony dostęp do świeżej wody, należy upewnić się, że butelki są umieszczone w zasięgu młodych zwierząt.]]> PiĹĄtek 23 Kwiecień PiĹĄtek 23 Kwiecień http://www.cavia.pun.pl/viewtopic.php?pid=9#p9 9@http://www.cavia.pun.pl


Od czasu jej przeniesienia do USA w 1964 roku koszatniczka stała się popularnym modelem badań naukowych nad cukrzycą, zaćmą i rytmami dobowymi. Okazało się także, że koszatniczka jest zwierzęciem towarzyskim, długo żyjącym i rzadko zapadającym na choroby, czyli ma cechy czyniące z niej doskonałe zwierzę domowe.



Klasyfikacja
Koszatniczka jest gryzoniem z podrzędu Hystricognathi (gryzonie podobne do jeżozwierzy), biorąc pod uwagę jej umięśnioną szczękę oraz budowę czaszki. Należy ona do rodziny Octodontidae. Octon odnosi się do kształtu jej zębów policzkowych, które przypominają cyfrę 8.



Anatomia / fizjologia Koszatniczka przypomina dużego gerbila i jest ciemnoszarobrązowa z ciemnym pędzlem na zakończeniu ogona. Żrenice są kształtu eliptycznego. Mocz jest zazwyczaj żółty i gęsty (mętny). W jelicie grubym koszatniczki zachodzą intensywne procesy fermentacyjne; zwierzę ma funkcjonalne jelito ślepe. Nadnercza są stosunkowo duże.



Zachowanie
Koszatniczka prowadzi dzienny tryb życia i nie zapada w sen zimowy. Wykopuje skomplikowane nory i korytarze, żyje w stadach i porozumiewa się z innymi osobnikami wydając odgłosy i przyjmując pewne postawy. Jeżeli nie ma możliwości zachowań stadnych i bodźców fizycznych, mogą pojawić się oznaki agresywności i samookaleczeń. Walki między koszatniczkami są bardzo rzadkie, nawet przy pojawieniu się nowego osobnika. Bardzo lubią bawić się z ludźmi.

Środowisko
Na wolności koszatniczka jest oporna na ekstremalne zimno i silne wiatry w górach, jednak nie lubi znacznego gorąca lub mokrych warunków i wilgoci. W niewoli można ją trzymać poza budynkiem mieszkalnym, w szopie lub garażu. Trzymane w mieszkaniu muszą być umieszczone z dala od źródeł ciepła, jak grzejniki i bezpośrednie promienie słoneczne. Należy je trzymać w temperaturach poniżej 20°C, ponieważ w wyższych temperaturach będą zestresowane i podatne na udar cieplny. Są to zwierzęta towarzyskie i aktywne w ciągu dnia, dobrze się rozwijają przy znacznej opiece i zainteresowaniu ze strony człowieka.



Klatka
Koszatniczki są bardzo aktywne, należy im zapewnić dużo przestrzeni do ruchu. Odpowiednie są druciane klatki, podobne do tych dla szynszyli, z licznymi piętrami i rampami do wspinania się. Siatka zapewnia dobrą wentylację i Jest odporna na gryzienie. Podłoga powinna być jednak jednolita i pokryta ściółką pozwalającą na budowę nor, taką jak mieszaniną torfu i wiórów. Trociny nie są zalecane, ponieważ drobne fragmenty mogą drażnić drogi oddechowe i predysponują koszatniczkę do chorób układu oddechowego. Ściółkę należy zmieniać raz w tygodniu, ponieważ koszatniczki produkują znaczne ilości moczu, a wilgotne podłoże może nasilać występowanie zakażeń dróg oddechowych i chorób skóry. Nie należy używać podłoża rusztowego, ponieważ koszatniczka Jest bardzo wrażliwa na zapalenie skóry powierzchni dłoniowej dolnych odcinków kończyn, pododermatitis. Z tego powodu należy również pokryć drewnem wszelkie półki druciane w klatce.



Można umieszczać również gałązki z drzew Jadalnych (jak jabłoń czy grusza), by zwierzęta miały co gryźć i po czym się wspinać. Czasami używa się akwarium, nie zapewniają jednak właściwej wentylacji i pozwalają na gromadzenie się wilgoci. Należy umieścić budki lęgowe, by zapewnić miejsce na budowę gniazda i prywatność zwierzęcia. Każda koszatniczka powinna mieć swoją własną budkę, by uniknąć problemu dominacji i agresji, jakie pojawiają się w koloniach. Na wolności koszatniczka ściele gniazdo liśćmi i suchą trawą. W niewoli można podawać słomę i siano. Siano jest również niezbędnym elementem żywienia. Można również stosować podarty papier. Należy unikać syntetycznych materiałów z włókien, ponieważ po zjedzeniu mogą powodować niedrożność jelit. Podobnie jak szynszyle, koszatniczki potrzebują kąpieli piaskowych 2-3 razy w tygodniu, by mogły utrzymać swoją sierść w zdrowiu. Należy stosować czysty piasek srebrzany, a wanienkę z piachem należy wstawiać do klatki na 10-15 minut. Należy ją potem usunąć, by uniknąć pobrudzenia i zanieczyszczenia. Koszatniczki muszą mieć dużo rzeczy do gryzienia. Poza gałązkami drzew owocowych (jabłoni i gruszy) można im dawać pumeks. Jeśli umieszcza się w klatce kołowrotek, musi być typu zamkniętego, ponieważ kołowrotki otwarte mogą powodować pododermatitis i prowadzić do uwiężnięcia ogona i jego oskalpowania.



Utrzymywanie
Koszatniczka powinna być utrzymywana w dużej klatce z półeczkami, gałęziami i karuzelą oraz dużą ilością miejsca do ruchu. Odpowiednimi materiałami na ściółkę są trociny, produkty z papieru z makulatury oraz siano. Należy także, podobnie jak w przypadku szynszyli, umożliwić im kąpiele piaskowe oraz trzymać razem przynajmniej dwa osobniki. Koszatniczki są zwierzętami towarzyskimi i nic mogą być trzymane pojedynczo. Samotne koszatniczki są bardziej podatne na stres i wrażliwe na zakażenie. O ile nic ma się na celu hodowli, należy trzymać koszatniczki w grupach jednopłciowych. Najlepsza jest para samic. Dwa samce można trzymać razem, jeśli pochodzą z jednego miotu, lub jeśli zostały połączone w bardzo młodym wieku, powinny być jednak trzymane poza zasięgiem wzroku i zapachu samic, ponieważ w okresie rui samic są skłonne do walk. Samce można kastrować, wtedy można trzymać razem samca z samiczką. Podczas łączenia dwóch koszytniczek, należy podzielić klatkę na dwie części, a koszatniczki trzymać pojedynczo przez tydzień, tak by się przyzwyczaiły do siebie, zanim zostaną połączone. Po połączeniu mogą przez krótki czas walczyć ze sobą, by ustalić hierarchię, potem powinny się uspokoić.



Dieta osobników żyjących w niewoli powinna składać się z bloków dla gryzoni oraz pokarmu dla świnek morskich z sianem. Jako przekąski można podawać marchewkę, ziemniaki i inne warzywa, nasiona i orzeszki ziemne. Należy unikać podawania pokarmów zawierających cukier (np. owoce, rodzynki, płatki śniadaniowe, płatki z miodem). Należy pamiętać, że większość pokarmów granulowanych zawiera melasę stosowaną jako łącznik. Na wolności koszatniczki jedzą bulwy, gałązki, rośliny i korę. Nie są w stanie trawić i metabotizować cukru i węglowodanów i są bardzo podatne na cukrzycę. Dobry pokarm wpływa na długość życia koszatniczki, te które zapadają na cukrzycę rzadko żyją dłużej niż 5 lat. Nic należy skarmiać koszytniczek pokarmami zawierającymi cukry i owocami zawierającymi fruktozę. Należy ograniczać karmę z wysoką zawartością tłuszczu lub skrobi. Należy unikać podawania nasion słonecznika, orzeszków ziemnych i kukurydzy, ponieważ tłuszcz i olej są dla koszytniczek wielce szkodliwe i mogą łatwo prowadzić do stłuszczcnia wątroby. Wymagania żywieniowe koszytniczek można pokryć podając mieszankę pokarmu dla świnek morskich i szynszyli. Nic jest jeszcze wiadomo, czy mają takie zapotrzebowanie na witaminę C jak świnki morskie, jeśli tak, to warto podawać granulat zawierający witaminę C. Niebezpieczne są także pokarmy zawierające skrobię.



Określenie płci Odległość między odbytem a ujściem dróg płciowych u samów jest około dwukrotnie większa niż u samic. Prącie przypomina łechtaczkę, ale jest kilkukrotnie większe. Można je odsłonić poprzez zsunięcie napletka. Jądra znajdują się w jamie brzusznej (brak jest moszny). Samice mają cztery pary gruczołów mlecznych.



Rozród Koszatniczka osiąga dojrzałość płciową w znacznie późniejszym wieku niż wiele innych gatunków gryzoni. Aby ograniczyć ryzyko zatrucia ciążowego (podobnego jak u świnek morskich) i niestosunków porodowych, rozmnażanie należy rozpocząć, kiedy samica jest w wieku od 4 do 9 miesięcy, a jej masa ciała nie przekracza 250 g. Samica ma dużą łechtaczkę, a srom jest uszczelniony błoną pochwową. Pochwa otwiera się na okres od 3 do 21 dni. W tym czasie pojawia się ruja, trwająca jedynie 3 godziny. Koszatniczka jest zwierzęciem z indukowaną owulacją. Prącie samca ma drobne kolce, które jak się wydaje stymulują uwolnienie komórki jajowej. Krycie trwa zaledwie 10 sekund, tworzy się czop kopulacyjny i bezpośrednio po tym akcie błona pochwowa zamyka się. W początkowych fazach ciąży błona otwiera się raz jeszcze i wytwarzana jest czerwona wydzielina. Ten "czerwony pierścień" jest znacznie pewniejszym wskaźnikiem ciąży niż badanie palpacyjne.



Długa ciąża u koszatniczki częściowo związana jest z unikalnym powstawaniem łożyska, noszącego nazwę podłożysko omoczniowo-kosmówkowe. Poród może trwać nawet kilkanaście godzin. Po porodzie występuje ruja, chociaż w jej czasie rzadko dochodzi do krycia. Mimo długiej ciąży koszatniczki nie rodzą się w pełni rozwinięte, jak by się tego można było spodziewać. W niektórych obszarach na świecie młode rodzą się z rzadkim owłosieniem, a oczy mogą być zamknięte aż do 3. dnia. Oboje rodzice otaczają potomstwo, tak aby utrzymać odpowiednią jego temperaturę. Do ssania młode kładą się na grzbietach, a matka leży na nich. Ssanie trwa około 25 minut. Samiec bierze udział w wychowywaniu potomstwa, tak więc para po porodzie musi pozostać razem. Kanibalizm jest wśród koszatniczek stosunkowo rzadki.



Co właściciel koszatniczki wiedzieć powinien?

- Koszatniczka jest zwierzęciem towarzyskim i lubi zabawy z człowiekiem.
- Koszatniczka nie powinna być łapana za ogon.
- Należy unikać podawania jej pokarmów słodkich, w tym słodkich owoców.
- Należy ograniczać podawanie pokarmów bogatych w tłuszcze, takich jak nasiona i orzeszki ziemne.
- Należy często myć butelki z wodą oraz poidła kulkowe.
- Koszatniczka z nieprawidłowym zgryzem nie powinna być rozmnażana, ponieważ wada ta wydaje się   dziedziczna.
- Należy unikać przegrzania.



              Zasady stosowania leków u koszatniczek i szynszyli *
Lek Dawkowanie
Acepromazyna  0,5-1,0 mg/kg m.c. i.m.
Kwas acetylosalicylowy 100-200 mg/kg m.c. p.o. co 6-8 godzin 
Amikacyna 2 mg/kg co 8 godzin, i.m., s.c., i.v.
Amitraza Zgodnie ze wskazaniami na opakowaniu
Amoksycylina NIE PODAWAĆ
Ampicylina NIE PODAWAĆ
Atropina 0,05 mg/kg m.c. i.m. lub s.c.
Wersenian wapniowy (EDTA) 30 mg/kg m.c. s.c. co 12 godzin
Karbaryl 5% Osypać delikatnie raz na tydzień
Cefalosporyny 25-100 mg/kg m.c. p.o. co 6 godzin. Uwaga: zawiesina do iniekcji może być zbyt gęsta, aby ją podać igłą o średnicy 0,5-0,6 mm
Chloramfenikol (palmitynian) 30-50 mg/kg m.c. co 12 godzin p.o., 10 mg/30 ml wody do picia
Chloramfenikol (bursztynian) 50 mg/kg m.c. co 12 godzin i.m., s.c.
Chlortetracyklina 50 mg/kg m.c. co 12 godzin p.o.
Deksametazon 0,5-2,0 mg/kg m.c. i.v., i.p., i.m., s.c.
Diazepam 1-2 mg/kg m.c. i.p., i.m.
Doksapram 2-5 mg/kg m.c. i.v.
Doksycyklina 2,5 mg/kg m.c. co 12 godzin, p.o.
Enrofloksacyna 5-10 mg/kg m.c. co 12 godzin, p.o., s.c., i.m.
Fenbendazol 20 mg/kg m.c. p.o. co 24 godziny przez 5 dni
Furosemid 5-10 mg/kg m.c. co 12 godzin
Gentamycyna 2 mg/kg m.c. co 8 godzin i.m., s.c., i.v.
Gryzeofulwina 25 mg/kg m.c. p.o. co 24 godziny przez 28-40 dni 
Izofluran Do uzyskania rezultatu
Iwermektyna (0,2 mg/kg m.c.) 200-400 ug/kg m.c. p.o.; powtórzyć po 7-14 dniach
Ketamina 44 mg/kg m.c. i.p.
Ketamina + acepromazyna 40 mg/kg m.c. i.m. + 1,0-2,0 mg/kg m.c.
Ketamina + diazepam 20-40 mg/kg m.c. i.m. + 1,0-2,0 mg/kg m.c.
Ketamina + ksylazyna 35 mg/kg m.c. + 5 mg/kg m.c. i.p.
Meperydyna 10-20 mg/kg m.c. co 6 godzin i.m., s.c.
Metoklopramid (chlorowodorek) (Reglan®) 0,5 mg/kg m.c. co 8 godzin s.c.
Neomycyna 15 mg/kg m.c. co 12 godzin p.o.
Odpowiedni proszek przeciwgrzybiczy Wymieszać w piasku do kąpieli 1 łyżeczka/2 c piasku
Oksytetracyklina 50 mg/kg m.c. co 12 godzin p.o.; 1 mg/ml wody do picia
Oksytocyna 0,2-3,0 j.m./kg m.c. s.c., i.m., i.v.
Pentobarbital 30 mg/kg i.v., 35-40 i.p.
Piperazyna (adypinian) 0,5 mg/kg m.c./dzień przez 2 dni
Piperazyna (cytrynian) 100 mg/kg m.c./dzień przez 2 dni; 2-5 mg/ml wody do picia przez 7 dni, przerwa 7 dni i powtórne leczenie
Prazikwantel 5-10 mg/kg m.c. i.m., s.c., p.o., powtórzyć w dniu 10.
Prednizon 0,5-2,0 mg/kg m.c. p.o., s.c., i.m.
Penicylina prokainowa G NIE STOSOWAĆ
Sulfametazyna 1 mg/ml wody do picia
Tetracyklina 50 mg/kg m.c. co 12 godzin p.o.; 0,3-2,0 mg/ml wody do picia
Tiabendazol 50-100 mg/kg m.c. p.o. przez 5 dni
Tresaderm® 1 kropla do każdego ucha, wmasować i usunąć wacikiem (co 24 godziny przez 3-5 dni)
Trimetoprim z sulfadiazyną 30 mg/kg m.c. co 12 godzin s.c., i.m.
Witamina B1 1 mg/kg pokarmu, 0,02-0,2 ml/kg m.c. s.c., i.m.
Witamina K1 1-10 mg/kg m.c. w zależnoŚci od potrzeb, i.m.



*Zaadaptowane na podstawie: Johnson-Delaney C: Exotic Companion Medicine Handbook 2nd ed. Lake Worth, FL, Zoological Education, w druku. Dawkowanie przedstawionych powyżej leków u szynszyli i koszatniczek jest bezpieczne z punktu widzenia klinicznego, jednak większość z podanych dawek została ustalona w bezpośredniej praktyce weterynaryjnej, a nie w badaniach farmakodynamicznych.]]> PiĹĄtek 23 Kwiecień PiĹĄtek 23 Kwiecień http://www.cavia.pun.pl/viewtopic.php?pid=8#p8 8@http://www.cavia.pun.pl


Środowisko

Szynszyle trzymane w niewoli najlepiej czują się w temp. poniżej 25 stopni, idealna wręcz jest 10-15 stopni. W temperaturze powyżej 25 stopni zaczynają się denerwować, oraz stają się wrażliwe na udar cieplny, zwłaszcza przy towarzyszącej wysokiej wilgotności powietrza. Konieczne może być wtedy zastosowanie odwilżacza powietrza, utrzymującego wilgotność względną na poziomie 70%.



Długość ciała: 23-28 cm
Ogon: długość 7-15 cm, pokryty jest bujnym, krzaczastym włosiem (wyglądem przypomina ogon wiewiórki)
Uszy: duże, prawie nie owłosione
Waga dorosłego osobnika: 500-1000 g
Umaszczenie: miękkie, niezwykle gęste srebrno-szare futerko z jaśniejszym ubarwieniem brzuszka; gatunkiem spokrewnionym jest szynszyla duża o czarnym ubarwieniu
Długość życia: 10-15 lat, lecz znane są przypadki szynszyli żyjących 20 lat
Tryb życia: nocny
Osiągnięcie dojrzałości płciowej: ok. 6 miesiąc życia, jednak z rozmnażaniem warto zaczekać do ok. 9 miesiąca
Ciąża: ok. 111 dni
Wielkość miotu: 1-4 sztuki.




Klatka

Szynszyle są aktywnymi gryzoniami i najlepiej jest je trzymać w metalowych klatkach. Potrzebują dużo miejsca na ruch, tak więc na parę zwierząt klatka powinna mieć wymiary przynajmniej 2 m x 1 m 0,45 (długość x szerokość x wysokość) Każde zwierzę powinno mieć własny domek z drewna, będzie sobie robić gniazdo, o wymiarach 25 cm x 25 cm x 20 cm. Należy unikać drewna pokrytego czymkolwiek, ponieważ może być toksyczne. Należy umieścić w klatce kuwetę do kąpieli piaskowych zawierającą czysty piach srebrzany lub piach srebrzany wymieszany z ziemią fullerowską w stosunku 9:1. Piach budowlany powoduje zlepianie się sierści i nie należy go stosować. Kuwetę należy umieszczać w klatce jedynie na 10 - 15 minut, ponieważ piach może ulec stwardnieniu i zanieczyszczeniu. Zbyt długi dostęp do kąpieli może spowodować wysuszenie skóry, jeśli zbyt duża ilość naturalnych kwasów tłuszczowych zostanie zmyta z piachem, poza tym obecny w powietrzu pył może doprowadzić do zapalenia spojówek oraz chorób dróg oddechowych.



Utrzymanie

Szynszyle można trzymać pojedynczo, w parach, w koloniach lub w grupach poligamicznych. W tym ostatnim przypadku samice trzyma się w oddzielnych grupach, samiec natomiast ma możliwość przechodzenia pomiędzy grupami samic poprzez tunele. Aby samice nie weszły do tunelu zakłada się im plastikowy kołnierz o średnicy większej niż wlot tunelu. Dwie samice lub dwa samce nie będą żyły razem w zgodzie. Jeśli natomiast ktoś nie potrzebuje pary rozpłodowej, jedynie zwierzęta domowe, to bez kłopotu można utrzymywać kastrowanego samca z samicą.



Żywienie

Jedzenie powinno być dostarczane w trwałych pojemnikach, z których nic się nie wyleje ani ulegnie zanieczyszczeniu. Wodę można dostarczać poprzez poidła automatyczne lub butelką- Smoczki od butelek muszą być wykonane ze stali, by uniemożliwić ich zgryzanie. Jakikolwiek wzrost glonów na butelkach z wodą musi zostać szybko usunięty, ponieważ w ich obecności dobrze rozwija się Pseudomonas aeruginosa, która powoduje rozwój chorób takich, jak biegunka, owrzodzenie jamy ustnej i posocznica. Dzikie szynszyle są roślinożercami, ich dieta zawiera duży udział włókna; większość dostępnego pożywienia jest uboga w składniki pokarmowe. W niewoli zwierzęta karmione są granulatami, wysokiej jakości sianem, które należy podawać bezpośrednio z podajników, półki lub sieci, aby zapobiec jego zanieczyszczeniu. Należy zapewnić wodę. Pokarmy te są gotowe, łatwo przyswajalne i w większości odpowiadają pokarmowi dostępnemu w naturze. W następstwie lepszego odżywiania szynszyle trzymane w niewoli cieszą się lepszym zdrowiem i żyją dłużej niż ich dzicy krewniacy. Szynszyle powinny być karmione codziennie, w regularnych odstępach czasowych, zwykle wczesnym wieczorem, zanim nastąpi szczyt ich aktywności, i ponownie rankiem. U niektórych szynszyli mogą wystąpić drgawki w przypadku karmienia na długo po czasie karmienia, jaki jest dla nich najkorzystniejszy, w przypadku późnego karmienia mogą też zacząć przeżuwać sierść.



Wymagania żywieniowe;
• Białko: 15% (wyższe w czasie ciąży i laktacji)
• Węglowodany: 35%
• Tłuszcz: 4%
• Włókno: 30%
• Minerały: 6%
• Wilgotność i pierwiastki śladowe: 10%




Większość granulatów zawiera średnio 18,5% białka, 3,5% tłuszczy, 7,5%•włókna, 7,5% popiołu (minerałów) oraz witaminy A, D i E. Należy karmić zwierzęta świeżymi granulatami, ponieważ wraz z upływem czasu maleje w nich zawartość witamin. Dorosły osobnik średniej masy pobiera 20g karmy dziennie. O ile to możliwe, najlepiej jest karmić szynszyle granulatami produkowanymi specjalnie dla nich, w przypadku braku takich pokarmów, można karmić szynszyle karmami dla królików lub świnek morskich. Granulaty nie zawierają wystarczającej ilości włókna, dlatego jego niedobór potrzeba uzupełniać podając dobre siano. Jakość siana i jego wartość odżywcza są różne. Siano z koniczyny i lucerny jest najlepsze, ale najtrudniej je dostać. Zawartość wapnia w sianie waha się od 1,5% w dobrym sianie z koniczyny do 0,3% w sianie gorszej Jakości, podczas gdy zawartość białka waha się od 16% w dobrym sianie z koniczyny do 6% w sianie z tymotki.

Siano z lucerny zawiera przeciętnie 14% białka, jest sprzedawane w postaci sprasowanych kostek lub bloków i stanowi doskonałe źródło włókna, które pozwala na prawidłowe ścieranie zębów. Siano musi być przechowywane suche, ponieważ mokre siano może gnić i być miejscem produkcji śmiertelnych toksyn. Nie należy dawać siana, które jest zbyt zdrewniałe, ponieważ może ono powodować zatkanie, wgłębienie jelit lub wypadnięcie prostnicy. Siano mokre lub złej jakości może także być przyczyną biegunki. Dieta o niskiej zawartości białka będzie powodować utratę masy ciała; wysuszenie oraz osłabienie sierści. Może pojawić się też żucie sierści. Żywienie karmą niskiej jakości powoduje zwiększoną umieralność młodych zwierząt, zmniejszenie produkcji mleka przez samice w laktacji oraz gorszą kondycję i pogorszenie płodności zwierząt dorosłych. W przypadku żywienia szynszyli pokarmami o nadmiarze białka (powyżej 28%), prawidłowe włókna włosowe ulegają osłabieniu i pofalowaniu, dając w efekcie wygląd sierści podobny do bawełny.Tak wyglądające zwierzęta określa się mianem„bawełnianej sierści".



Nienasycone kwasy tłuszczowe:

Nienasycone kwasy tłuszczowe są szynszylom niezbędne do utrzymania prawidłowego wzrostu sierści, jej jakości oraz dla zachowania zdrowej skóry. Diety o niedoborze kwasu linolowego i arachidonowego prowadzą do powstawania owrzodzeń w skórze oraz zahamowania wzrostu sierści (sporadycznie błędnie rozpoznawanych jako grzybica lub zrzucanie sierści). Szynszyle nie mają zdolności syntetyzowania tych nienasyconych kwasów tłuszczowych, muszą więc otrzymywać ich odpowiednią ilość w pokarmie.



Witamina A: Witamina A jest potrzebna do zachowania zdrowych oczu, układu rozrodczego, skóry oraz utrzymania prawidłowego wyglądu okrywy włosowej. Niedobór może prowadzić do łzawienia oczu, zmatowienia włosa, resorpcji zarodków lub ronień, lub też do rodzenia słabych, ślepych miotów. Wiele szynszyli nie ma zdolności syntezy witaminy A z jej prekursora ~ karotenu i dlatego mogą potrzebować uzupełnienia jej zawartości w karmie. Karmy granulowane zawierają zwykle wystarczającą ilość witaminy, jej źródłem mogą być również oleje roślinne (razem z innymi witaminami rozpuszczalnymi w tłuszczach, E i D). Nie należy podawać tranu, ponieważ ulega szybkiemu rozkładowi, a razem z nim witaminy. Podobnie, nie należy podawać starych granulatów, ponieważ zawartość witamin z czasem w nich maleje. W trakcie ciąży i karmienia, lub gdy zwierzę wykazuje objawy niedoboru witaminy A, można podawać duże ilości witaminy (do 2000 j.m. na dobę). Karoten może odkładać się w tkankach szynszyli i powodować powstawanie tzw. „żółtych uszu". Pojawia się zmiana zabarwienia tłuszczu i uszu, następnie zmiany te obejmują brzuch i krocze. Jest to spowodowane niedoborem witaminy E, chotiny, (wchodzącej w skład grupy witamin B) oraz metioniny, które działając razem powodują ułatwienie rozkładu karotenu. Kondycja zwierzęcia ulega poprawie po uzupełnieniu diety w te trzy związki.



Witamina D, wapń i fosfor. Witamina D, wapń i fosfor są ważnymi czynnikami warunkującymi prawidłowe wapnienic kości i zębów: witamina D powstaje w skórze po Jej ekspozycji na światło, jest także dodawana do karm granulowanych. Stosunek wapnia do fosforu powinien wynosić 1:1 lub 2:1.Zaburzenie tego stosunku prowadzi do osłabienia mięśni i szkieletu, wystąpienia bolesnych skurczy mięśni, zwłaszcza u ciężarnych lub młodych, rosnących zwierząt. Jednym z najlepszych źródeł wapnia i fosforu jest sterylizowana mączka kostna, ponieważ dostarcza wapnia i fosforu we właściwej proporcji, zawierając 30% wapnia i 15% fosforu. Można ją podawać jako porcję podtrzymującą w ilości pól łyżeczki od herbaty dwa razy w tygodniu. W zależności od stanu zwierzęcia, zapotrzebowanie na wapń jest różne. W trakcie laktacji zapotrzebowanie to wzrasta dwukrotnie, może być znacznie wyższe w przypadku noszenia przez samicę dodatkowego miotu w tym samym czasie w następstwie krycia po porodzie.



Wymagania żywieniowe (Ca);    Wzrost    Podtrzymanie    Ciąża   Laktacja
% na kg suchej masy                  0,4%        0,3%           0,4%    0,6%




Dieta karmiących samic może być uzupełniana dodatkiem sproszkowanego mleka rozcieńczonego w stosunku 1:1 z przegotowaną wodą lub z mlekiem odtłuszczonym w dawce 2 łyżek stołowych (30 ml) na 10 dni przed porodem! wejściem w fazę laktacji. Mleko odtłuszczone jest bardziej zalecane ponieważ ma mniej kalorii a jednocześnie zawiera wapń i fosfor. Mleko krowie zawiera za dużo tłuszczu. Karmiące samice szynszyli mogą przejawiać objawy podobne do gorączki mlecznej krów, związane z hipokalcemią. Pojawiają się zwykle 2-3 tygodnie po porodzie. Objawy kliniczne obejmują porażenie kończyn tylnych. zahamowanie aktywności żołądka i jelit oraz wzdęcie. Objawy te można znieść podając 100 mg/kg glukonianu wapnia powoli dootrzewnowe. Wystąpieniu wzdęcia można zapobiegać poprzez odpowiednie uzupełnianie diety.



Smakołyki

Szynszyle wykazują dużą wrażliwość na pokarm powodujący biegunkę, która może być związana z wprowadzaniem zbyt dużej ilości smakołyków. Popularne są rodzynki, nie należy dawać ich więcej niż dwie dziennie. Zamiennie można dawać małe cząstki jabłka (1/6 Jabłka raz w tygodniu), 1/6 marchewki, małe ilości mleczu i tasznika pospolitego. Można dawać w niewielkich ilościach suszone owoce, nie wolno natomiast dawać suszonego orzecha kokosowego, ponieważ nabrzmiewa w żołądku, gdzie ulega rehydratacji. Nie należy podawać orzechów ani nasion słonecznika, ponieważ zawierają dużą ilość tłuszczy. Należy także unikać podawania owoców pestkowych, jak śliwki i wiśnie, ponieważ ich pestki mogą być trujące.



Przysmaki




Chipsy jabłkowe

Jabłuszka trzeba pokroić na dość cieniutkie plasterki i poukładać "na zakładkę" na blasze. Pierwsze nagrzanie piekanrika powinno być dość "radykalne" tak by jabłka sparzyć - może nawet do 100-120 stopni. Piekarnik należy natychmiast wyłączyć. Po ostygnięciu włączyć ponownie - nagrzać do chwili, gdy piekarnik będzie dość dobrze nagrzany, ale nie za mocno (50-80 stopni) i wyłączyć. Robić tak do chwili, gdy jabłuszka się podsuszą. Wtedy je przełożyć na druga stronę. Gdy podsuszą się z obu stron i skurczą tracąc wilgoć przesuwamy je na blasze w głąb piekarnika i układamy kolejne porcje świeżych. Gdy i świeże się skurczą przesuwamy je w ślad za tamtymi (co jakiś czas wywracamy je do góry nogami). Gdy te z tyłu podsuszą się tak, że po ściśnięciu palcami nie wyczuwa się mięsistego środka (surowizny) możemy je rzucić na najniższy ruszcik, gdzie podsusza się na chrupko. Przechowywać je trzeba w szczelnie zamkniętych słojach albo zgrzanych torebkach foliowych, bo łatwo łapią wilgoć.



Gdy nasz kulkopuchy jest chory i nie chce jeść




Oto proponowany skład mieszanki:
• zmiksowana zupka warzywna dla niemowląt (nie może zawierać mięsa w składzie, ani warzyw wzdymających)
• zmiksowany granulat dla szynszyli. Granulat najłatwiej jest zamiast miksować na sucho - zostawić na chwilę w wodzie lub papce warzywno-owocowej, z którą będziemy go podawać. Zamiast męczyć się z rozcieraniem mieszanki lub przerabianiem jej na proszek - za chwilkę po prostu rozgnieciemy ją (dobrze namoczona) widelcem lub łyżeczką.
• preparat elektrolitowy (Duphalite, Gastrolit)
• witamina C (dawka dzienna to 200mg/kg)
• woda mineralna nie gazowana do rozcieńczenia całej mieszanki.


Podawać 3x dziennie po łyżeczce (można podawać przez strzykawkę). Uwaga! Diety tej NIE WOLNO stosować wtedy, gdy szylek po prostu marudzi na jedzenie, bo mu nie smakuje. To dieta jedynie dla szylków tak ciężko chorych, że nie chcą przyjmować innych pokarmów, a karmić je trzeba lub dla tych, które mają schorzenia z zakresu jamy ustnej (np. problemy ze zgryzem) i nie mogę gryźć, gdyż czynność ta sprawia im ból.

Opisy przysmaków szynszyli pochodzą ze strony  http://www.szynszyle.net.pl/




Powikłania podczas ciąży




Ronienia  Utrata niedojrzałych młodych może nastąpić w każdym momencie ciąży. Może wynikać ze złego żywienia, towarzyszących chorób, działania stresu (samicę mogą zestresować nawet głośne odgłosy) oraz urazów jak np. upadek. Ronienie lub niedonoszenie ciąży może być również spowodowane nieumiejętnym omacywaniem mającym na celu zbadanie obecności ciąży.

Objawy kliniczne: W klatce mogą pojawić się poronione płody, często jednak samica je zjada.Można często zaobserwować krwawy lub cuchnący, surowiczy wypływ z pochwy samicy. Na poronienie wskazuje także gwałtowna utrata masy ciała u samicy uznanej wcześniej za ciężarną. Czasami obserwuje się jedynie u samicy zawilgocenie nosa i przednich łap, które potem wysycha.

Leczenie:  Można posłużyć się badaniem radiologicznym w celu potwierdzenia utraty całego lub części miotu- Jeśli macica jest pusta można ją przemyć roztworem soli oraz umieścić w niej preparaty zawierające oksytetracyklinę lub neomycynę. Konieczne może być również podanie antybiotyków ogólnie.



Poród



Na kilka dni przed przewidywanym terminem porodu należy zaprzestać przeprowadzania kąpieli piaskowej, aby uniknąć wniknięcia cząstek pyłu do dróg rodnych i zapobiec ich zakażeniu. Przed rozpoczęciem się właściwego porodu, samica może być agresywna w stosunku do samca, może także odmawiać pobierania pokarmu. Poród odbywa się zwykle wczesnym rankiem, jest zazwyczaj szybki i często trwa zaledwie kilka minut. Maksymalnie czas trwania porodu wynosi 4 godziny. Akcja porodowa rozpoczyna się od utraty płynu owodniowego, a narządy płciowe, pyszczek i nos samicy są w tym czasie mokre. Wkrótce potem pojawiają się młode. Samica wydobywa potomstwo z pochwy ciągnąc je pyszczkiem. Jeśli pojawią się problemy, utrudniony poród czy uwięźnięcie płodu w kanale dróg rodnych, samica może zjadać młode. Młode rodzą się przytomne, w pełni owłosione i z otwartymi oczami. Samica zjada wszystkie łożyska (po porodzie). Po porodzie pochwa pozostaje przez 3-4 dni otwarta, w tym okresie nie należy więc przeprowadzać kąpieli piaskowej, aby zminimalizować ryzyko zapalenia macicy.



Zapalenie macicy i ropomacicze



Ostra postać zapalenia macicy rozwija się wkrótce po porodzie. Może być spowodowana zaleganiem łożyska lub płodu, brudnym otoczeniem lub może rozwinąć się w następstwie uszkodzenia kanału rodnego w trakcie skomplikowanego porodu lub też na skutek przeprowadzania pomocy porodowej przy użyciu niesterylnych narzędzi. Przewlekłe zapalenie macicy może rozwinąć się później w wyniku zalegania płodu lub obecności płodu zmumifikowanego. Ropomacicze może rozwinąć się u samic nigdy wcześniej nie rozmnażanych.

Objawy kliniczne: Obserwuje się ropny wypływ z dróg rodnych szynszyli, utratę apetytu i wzrost temperatury ciała. Srom obrzmiewa i czerwienieje, a u samicy może rozwinąć się bezmleczność, objawiająca się niepokojem i głodem młodych. U samicy mogą pojawić się skurcze brzucha i sztywność kończyn tylnych.

Leczenie: Przypadki ostrego zapaleni;! macicy mogą nie poddawać się leczeniu. Macicę należy przepłukać płynem antyseptycznym (np. roztworem soli), można dopochwowo wprowadzić antybiotyki. Starszym sposobem leczenia jest przemycie macicy 25 ml cieplej wody z dodatkiem 3 kropli octu. Należy także podawać antybiotyki ogólnie. Podanie oksytocyny pomoże usunąć wszelkie resztki z macicy. Wszystkie młode, jeśli mają przeżyć, trzeba podsadzić do innej samicy lub karmić ręcznie. W przypadkach przewlekłego zapalenia macicy lub ropomacicza należy usunąć jajniki i macicę. W trakcie usuwania macica jest często w stanie zapalnym, ciemnoczerwona do purpurowej. Należy również podawać antybiotyki ogólnie.



Nieprawidłowy zgryz



Jest to zaburzenie spotykane w praktyce najczęściej. Zwykle objawy kliniczne pojawiają się w zaawansowanym stadium, rokowanie jest zazwyczaj niepomyślne. Zęby szynszyli rosną przez całe życie, z prędkością około 5-7 cm rocznie, przy czym ich budowa zmienia się wraz ze zmianą pokarmu. Podczas żucia pokarmu, żuchwa rusza się do góry, na dół oraz na boki. Stopień zużycia zębów powinien odpowiadać stopniowi ich przyrostu. Zęby mają jeden korzeń, co zwiększa ich podatność na zakażenie. Prawidłowy kolor zębów szynszyli jest żółty, biały może wskazywać na niedobór witaminy A. Przy nieprawidłowym zgryzie zęby ścierają się nierówno i powodują nadmierny lub nierówny wzrost siekaczy oraz powstanie ostróg na zębach trzonowych i przedtrzonowych, które mogą rosnąć w kierunku języka i warg. Wraz z nasileniem się nieprawidłowości zgryzu, szynszyle zaczynają wybierać i zjadać jedynie miękki pokarm, co powoduje dalszy przyrost na długość siekaczy, które nie są ścierane.



Korzenie zębów również rosną całe życie. Często pierwszym objawem nieprawidłowego zgryzu jest wypływ z worków spojówkowych spowodowanych wrastaniem korzeni zębów górnych w kierunku oczodołu. Korzenie zębów dolnych wrastają w żuchwę, co często daje się wyczuć jako twarde wypukłości na dolnej powierzchni żuchwy. W niektórych zaawansowanych przypadkach nadmierny przyrost korony zęba może nie występować, a zwierzęta cierpią z powodu wrastających korzeni, podobnie jak przy zaklinowaniu zębów mądrości.



Nieprawidłowy zgryz jest po części dziedziczny, ale w jego rozwoju dużą rolę odgrywają składniki pokarmowe i różne stany jamy ustnej. Objawy kliniczne mogą pojawiać się po 2 latach, często po dopuszczeniu zwierząt do rozrodu. W momencie, gdy zauważone zostaną objawy kliniczne, zwierzę nie powinno być dalej rozmnażane.



Objawy kliniczne: We wczesnych stadiach, jedynym zauważalnym objawem może być wypływ z worków spojówkowych, związany z wrastaniem w oczodół korzeni zębów górnych. W celu uniknięcia przerostu siekaczy, należy regularnie kontrolować ich długość. Siekacze górne powinny mieć około 5 mm długości, dolne około 9 mm. Siekacze prawidłowo zwężają się do jednego punktu z przodu. Jakiekolwiek odchylenie w wyglądzie siekaczy wskazuje na możliwość nieprawidłowego wzrostu trzonowców i przedtrzonowców. W miarę nasilania się nieprawidłowości zgryzu, może pojawić się częściowa utrata apetytu, zwierzę zaczyna wybierać Jedynie miękkie cząstki pokarmu. Odchody stają się miękkie i zaokrąglają się, następnie stają się coraz mniejsze i maleje ich objętość. Mniej pobieranego pokarmu powoduje utratę masy ciała. Gdy zęby trzonowe zaczynają uwierać lub ostre krawędzie przedtrzonowców i trzonowców zaczynają kaleczyć Język i policzki, pojawia się silne ślinienie, a przednie kończyny i klatka szynszyli ulegają zawilgoceniu. Żucie staje się utrudnione, a w trakcie próby jedzenia słychać zgrzytanie i trzeszczenie. Omacywanie szczęki w okolicy oczu może być bolesne, co związane jest z wrastaniem korzeni górnych zębów. W późnych stadiach wypływ z oczu może zmienić charakter na ropny.



Rozpoznanie: Siekacze powinny być regularnie kontrolowane pod kątem równości ścierania się. Zęby trzonowe i przedtrzonowe można badać przy pomocy otoskopu lub w znieczuleniu (wywołanym np. mieszaniną chlorowodorku ketaminy i acepromazyny, podanych w dawkach 40 mg/kg m.c. kctaminy i 0,5 mg/kg m.c. acepromazyny). Ta ostatnio wymieniona technika pozwala na dokładniejsze zbadanie jamy ustnej przy pomocy rozwieracza dla gryzoni, umożliwia przycięcie i spiłowanie zębów. Jamę ustną bada się na obecność pozostałości pomiędzy zębami ciał obcych oraz jakichkolwiek zakażeń, które także powodują ślinienie. Jeśli stwierdzi się ich obecność, należy podjąć odpowiednie leczenie. Badanie radiologiczne głowy pozwala na dokładne określenie nadmiaru przyrostu korzeni, zarówno w kierunku oczodołu jak i do żuchwy. W zato- kach czołowych można stwierdzić obecność płynu przypominającego ropę. Zęby mogą oddzielać się od kości szczęki, które mogą być cienkie i mieć wygląd podobny do plastra miodu (inne kości ciała mogą mieć podobny wygląd).



Leczenie: We wczesnych stadiach siekacze można przyciąć, a podając dużo twardego pokarmu można zachęcić zwierzę do gryzienia i ścierania zębów. W klatce można trzymać kamienic pumeksowe, aby zapewnić szynszyli możliwość gryzienia. Jeśli zęby trzonowe mają ostrogi, można je ściąć i opiłować. Do przeprowadzenia zabiegów dentystycznych najlepiej jest znieczulić zwierzę przy pomocy ketaminy (w dawce 40 mg/kg m.c.) i acepromazyny (w dawce 0,5 mg/kg m,c.) podanych domięśniowo. Przerośnięte ostrogi mogą wymagać spiłowywania co 6-8 tygodni, a w międzyczasie należy podawać twardy pokarm. Również korzystne jest uzupełnianie diety w witaminę D i wapń. W bardzo zaawansowanych przypadkach rokowanie jest niekorzystne, podobnie jak w przypadkach nierównego ścierania blaszek zębowych i obecności bólu związanego z przerostem korzeni i ich wklinowaniem. W takich przypadkach można podawać zbożowe produkty dla niemowląt oraz sterydy Depomedrone w iniekcji domięśniowej lub meloksykam. Należy także wziąć pod uwagę możliwość eutanazji.



Dieta: Dodatek pumeksu lub czegoś podobnego zachęca zwierzę do gryzienia i ścierania zębów. W ciągu dnia powinna być dostępna duża ilość siana, która zachęca zwierzę do żucia, pomimo ze karma granulowana może być twarda i dostarczać zalecaną ilość składników odżywczych. Szynszyla zjada bowiem granulat szybko, pobierając całą porcję dzienną, tym samym niewiele czasu poświęca na żucie. Zwierzęta roślinożerne powinny, zgodnie z naturą, spędzać całe dni na „pasieniu się" i żuciu. Należy unikać dodawania zbyt dużej ilości pokarmu miękkiego, ponieważ szynszyla wybierze go i zaspokoi swój apetyt, zanim pobierze podstawową rację żywnościową. Najważniejszymi składnikami diety pozwalającymi na prawidłowy wzrost kości i zębów są wapń, fosfor oraz witaminy A, D i B. Stosunek wapnia do fosforu powinien wynosić 1:1 lub 2:1. Wymagania szynszyli dotyczące podaży wapnia wahają się w zależności od stopnia rozwoju zwierzęcia. Dorosła samica w trakcie laktacji potrzebuje dwukrotnie więcej wapnia i w tym czasie bardzo ważne jest, by uzupełnić dodatkowo pokarm w wapń, dodając mleka w proszku lub Bemax. Sterylizowana mączka kostna dostarcza wapnia i fosforu w zalecanym stosunku 2:1 i może być dodawana jako dawka bytowa dla dorosłego zwierzęcia w ilości pół łyżeczki od herbaty dwa razy w tygodniu.



Złamane zęby  W wyniku upadku może dojść do złamania siekaczy. Należy je wówczas równo przyciąć i spiłować tak, by w rezultacie nie doszło do pojawienia się nierównego zgryzu wraz z nierównym ścieraniem się odrastających zębów. Zmiany w jamie ustnej Ciała obce, jak nasiona czy trawy z siana, mogą utknąć pod językiem lub wklinować się w policzki, powodując zapalenie, zakażenie i martwicę. Miękki pokarm może pozostać na zębach lub utknąć na podniebieniu, przeszkadzając chwytać pokarm. Wskazane jest wówczas zbadanie Jamy ustnej, jeśli potrzeba, to w znieczuleniu ogólnym i usunięcie ciał obcych. Miejsca w stanie zapalnym można przemyć płynem antyseptycznym. Jeśli tych zmian nic wykryje się wcześnie, spowodują one ślinienie, utratą apetytu oraz przerost zębów doprowadzający do nierównego zgryzu.]]> PiĹĄtek 23 Kwiecień PiĹĄtek 23 Kwiecień